No 1218. Η θέση της ακτογραμμής δυτικά του Βόλου ανά τους αιώνες.


Το πρώτο σκίτσο είναι του καθηγητή αρχιτεκτονικής Μ. Κορρέ που δημοσιεύτηκε στο [1]. Δείχνει την ακτογραμμή που φτάνει κοντά στο Διμήνι στα νεολιθικά χρόνια. Ο γεωλόγος Ε. Zangger δημοσίευσε στα 1991 [2], μία μελέτη που παρουσίασε γεωλογικά δεδομένα τα οποία επιβεβαιώνουν την μεταβολή της ακτογραμμής με το χρόνο. Στο χάρτη φαίνεται η εκτίμηση της θέσης της στην μέγιστη εισχώρηση (περίπου στα χρόνια του νεολιθικού Διμηνίου (~4800 πX), στα 3000 πΧ, και στα 300 πΧ (~κτίση Δημητριάδος).

Την θεωρία αυτή επιβεβαιώνουν τα γεωλογικά δεδομένα που παρουσίασε ο Zangger (τρίτο διάγραμμα), ο οποίος σημειώνει ότι η εισχώρηση στην ξηρά προκλήθηκε από την άνοδο της θαλάσσης μετά την εποχή των παγετώνων (περίπου 120 μέτρα [3]), και η οπισθοχώρηση από προσχώσεις των γειτονικών ποταμών σε συνδυασμό με σεισμικές δράσεις λόγω των ρηγμάτων που υπάρχουν στην περιοχή. Ο σχηματισμός αυτός του φυσικού λιμανιού αποτέλεσε την βάση του τοπικού πολιτισμού και ήταν τεράστιας σημασίας για την ευημερία της περιοχής ανά τους αιώνες.

ΣΗΜ. Διορθώσεις, και παρατηρήσεις δεκτές 🙂 μιας και δεν έψαξα την πιο πρόσφατη βιβλιογραφία. Αλλά από μια γρήγορη ματιά η δουλειά του Zangger μάλλον φαίνεται δεκτή από τις μεταγενέστερες σχετικές επιστημονικές δημοσιεύσεις.

[1] Θεοχάρης ∆.Ρ. (επιμ.). “Νεολιθική Ελλάς”. Αθήνα 1973.
Έκδοση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
[2] Zangger, Eberhard. “Prehistoric coastal environments in Greece: the vanished landscapes of Dimini Bay and Lake Lerna.” Journal of Field Archaeology 18.1 (1991): 1-15.
https://www.jstor.org/stable/pdf/530147.pdf
[3] Fairbanks, R. G., 1989 “A 17,000-year Glacio-eustatic Sea Level Record: Influence of Glacial Melting Rates on the Younger Dryas Event and Deep Ocean Circulation,” Nature 342: 637-
642

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

Νο. 1217 Βγήκαν κλέφτες στην Νταμούχαρη…


“Τιμιώτατοι προεστώτες και επίτροποι των Τρικέρων αδελφικώς κατασπαζόμενοι, χαιρετούμεν.
1814 Οκτωβρίου 3 – Αργαλαστή.
Ελάβομεν το τίμιον σας, και ιδού όπου σας ειδοποιούμε τα τρέξαντα.
Ο Τζέλιος με τον Στέργιον επάτησαν την Συκήν τον μαχαλέ και πήραν σκλάβους άνδρας και γυναίκας 44.
Ζητούν εξαγορά πουγγεία 70.
Πέρνοντας τους σκλάβους επήγαν εις την Κλωσσού, επήγε παγανά την δευτέραν ημέραν από τις Μηλιές και Λαύκον, και έγινε πόλεμος φρικτός, από το πουρνό ως το βράδυ, εσκοτώθησαν κλέπται πέντε-έξ, τους εστεναχώρησαν πολύ και βέβαια ήθελε γίνει ένα τέλος, πλην εφοβέρισαν, ότι αν τους πειράζαμε περισσότερον θα κόψουν τους σκλάβους, λοιπόν αδερφοί δια να μήν χαθούν τόσοι άνθρωποι, έπαυσα με τον πόλεμον.
Αυτοί όπου είναι εις την Κλωσσού είναι 85 ακόμη 14 καΐκια ευγήκαν εις Δαμούχαρην έως τριακόσιοι, επήγεν ο θανάσης και
όλα τα χωριά ιμδέτι, πλην όμως έως αυτήν την ώρα δεν ειξεύρομεν τι απόγινε. Αυτό όπου εγράφετε να αρματωθή καράβι, και ημείς το ευρίσκομεν εύλογον, πλην πρέπει να έλθη ένας γνωστικός άνθρωπος αμέσως εις τον Λαύκον και συναζόμεθα και ημείς τα τρία χωριά και δίδομεν ένα νιζάμι . Λοιπόν αν αγαπάτε διορίζετε ένα άνθρωπον και έρχεται αμέσως και δίδομεν ένα τέλος όθεν μην αμελείτε το ογληγωρότερον όπου να κοιτάξωμεν το σελαμέτι μας.
Μένομεν δε της τιμιότητος σας ως αδελφοί πρόθυμοι.
Γέροντες Αργαλαστής

Χάριτι θεία αδελφοί η Αργαλαστή ελευθερώθη από την πανώλη και είμεθα όλοι καλά, τα σπήτια εξεμολεύθησαν και ο κόσμος εσυμμαζώχθη”

ΣΗΜ. Έγγραφο από την βιβλιοθήκη των Μηλεών, δημοσιευμένο στο [1].
Από τις σημειώσεις στο [1] διαβάζουμε, ότι πρόκειται για του Νικόλα Τσέλιου που τον αναφέρει και ο Ρηματισόπουλος στο Χρονικό της Συκής. Μαχαλές=συνοικία
Πουγγείον= τουρκική μονάδα χρήματος ίση με 500 γρόσια.
Κλωσσού = τοπωνυμιο (παραλία του Ανατολικού Πηλίου)
Πουρνό = πρωί
Ιμιδέτι = βοήθεια
νιζάμι= τακτοποίηση, ρύθμιση
σελαμέτι = σωτηρία
εξεμολεύθησαν = απελυμάνθησαν

[1] Πανταζόπουλου Ν. “Κοινοτικός Βίος εις Θετταλομαγνησίαν επί Τουρκοκρατίας, Θεσσαλονίκη, 1986.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

No. 1216 Η Παραλία στα 1900 (Πούλακας;)


Την είχα ξαναδεί σε μονόχρωμη έκδοση στο αρχείο του ΔΗ.Κ.Ι. Πρώτη φορά σε έγχρωμη – και μάλιστα ο αναρτήσας (Θεόδωρος Μεταλληνός (Theodoros Metallinos) (https://tinyurl.com/yaqfj256 ) αναφέρει ότι είναι πίνακας του Ιωάννη Πούλακα. Ξέρει κανείς τίποτα περισσότερο; Που υπάρχει;

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Νο.1215 “AENIGMA EST, GIORGIO DE CHIRICO, ΒΟΛΟΣ 1888-ΡΩΜΗ 1978”

Ευχαριστώ την κ. Ντίνα Σινοπούλου (Dina Sinopoulou) που μας υπέδειξε την δουλειά της ΕΡΤ η οποία με την συμπλήρωση 130 χρόνων τη γέννηση του ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο (10 Ιουλίου 1888) ψηφιοποίησε και παρουσιάζει το ποιητικό ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Μαυρίκιου “AENIGMA EST, GIORGIO DE CHIRICO, ΒΟΛΟΣ 1888-ΡΩΜΗ 1978”, παραγωγής 1990. Δείτε όλη την ταινία εδώ https://bit.ly/2zpxPFQ
Στο απόσπασμα ο πρύτανης της Σχολής Καλών Τεχνών του Μονάχου Wieland Schmied μιλάει για την επίδραση της γενέθλιας πόλης του Ντε Κίρικο, του Βόλου, στο ζωγραφικό του έργο. Τα κείμενα του Giorgio De Chirico διαβάζει ο Δημήτρης Μαρωνίτης.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Νο. 1214. Ένας νεκρός στη διαμάχη για το δάσος μεταξύ Μακρινίτσας και Παλιάς Μιτζέλας


Πρόκειται για την (σχετικά) γνωστή διαμάχη μεταξύ των Μακρινιτσιωτών και της οικογένειας Σαμσαρέλλου για το δάσος μεταξύ Παλιάς Μιτζέλας και Μακρινίτσας. Σύμφωνα με την πλευρά της οικογένειας Σαμσαρέλου, ο Δημήτριος Σαμσαρέλλος στα 1841 αγόρασε από ένα Τούρκο αγά την περιοχή αυτή. Σύμφωνα με το [4], ο πατέρας του Γεώργιος Σαμσαρέλλος ήταν αντιπρόσωπος της Θεσσαλίας στην εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα. Από την μεριά της η κοινότητα Μακρινίτσας διεκδικούσε «έκτασιν περιφερείας 7 ωρών περίπου τετραγωνικώς συγκείμενη από δάσος εις το οποίον οι εγχώριοι μας [Μακρινιτσιώτες] ανθρακείς ξυλεύονται και κατασκευάζουν άνθρακες δωρεάν [2] Στο πλαίσιο του ίδιου ισχυρισμού ήταν και τα επεισόδια μεταξύ Μακρινιτσας και Πορταριάς (δείτε εδώ https://tinyurl.com/y7ogucj7 ). Η κοινότητα Μακρινίτσας έλεγε ότι το δάσος ανήκε σ’ αυτήν σύμφωνά με ένα «αυτοκρατορικό ιραδέ» (διάταγμα του σουλτάνου) από τα 1615. Η διαμάχη μεταξύ Μακρινίτσας και οικογένειας Σαμσαρέλλου κράτησε πολλά χρόνια και κορυφώθηκε στα 1929. Λέει η Αποστολία Νάνου-Σκοτεινιώτη:

“Οι Μακρινιτσιώτες διεκδίκησαν με πείσμα και αποφασιστικότητα τα συμφέροντα τους γύρω από την κυριότητα του δάσους, αλλά το ίδιο πείσμα έδειξε και η Ζαγορά.

Το 1929 ιδρύθηκε στην Μακρινίτσα σύλλογος «ανθρακέων και αγωγιατών» και ο σύλλογος αμέσως προγραμμάτισε να ξεκαθαρίσει την υπόθεση του δάσους. Τον ίδιο χρόνο στις 7 Ιουλίου του 1929 150 Μακρινιτσιώτες, οπλισμένοι με γκράδες με επικεφαλής τον παπά Δημήτρη Σκοτεινιώτη από την Μακρινίτσα και τον ψάλτη Λουάρη από τον Άγιο Λαυρέντιο κρατώντας εξαπτέρυγα, εικόνες και ψάλνοντας, ξεκίνησαν για τα Κοκκινόγια 5,5 ώρες δρόμο από την Μακρινίτσα για να φοβερίσουν και να διώξουν τους εργάτες του Σαμσαρέλλου από το δάσος. Εκεί όμως ύστερα από ενέργειες του Σαμσαρέλλου [νομίζω του Αποστόλη Σαμσαρέλλου], ο εισαγγελέας είχε δώσει διαταγή στην Διοίκηση Χωροφυλακής να στείλει χωροφύλακες για να προστατέψουν τους υλοτόμους που είχε ο Σαμσαρέλλος. Οι Μακρινιτσιώτες ίσως να μην πειθάρχησαν, ήρθαν αντιμέτωποι με τους χωροφύλακες και έγινε συμπλοκή, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί ο Μήτσος Ζωιτόπουλος και να σκοτωθεί ο Γεώργιος Πέτσης ή Μπαλσογιάννης και οι δύο από την Μακρινίτσα.

Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται. Η κηδεία του θύματος έγινε πάνδημη. Χίλια άτομα υπολογίστηκαν ότι παρεβρέθησαν σ΄αυτή. Και μετά το τέλος της κηδείας πάρθηκαν φωτογραφείες και έγιναν ομιλίες από ορισμένους υπευθύνους. Μίλησαν ο Σπύρος Μιλίνης εκ μέρους τους συλλόγου βυρσοδεψεργατών, ο Α. Κλειδωνιάρης σαν αντιπρόσωπος της επιτροπής αγροτών Πηλίου και ο Ν. Κατσούρας κατέθεσε στέφανο εκ μέρους του Εργατικού Κέντρου Βόλου.

Αργότερα οι πρωταίτιοι του «κινήματος» της Μακρινίτσας καταδικάστηκαν και το δικαστήριο επικύρωσε το 1930 στους αδερφούς Σαμσαρέλλου, το διαφυλονικούμενο μέρος τους δάσους που ηταν 4.500 στρέμματα.»

H φωτογραφία (όπως και το κείμενο) είναι από το [1] και είναι μετά την κηδεία.

ΣΗΜ. Μια πολιτική εφημερίδα στις ιστορικές αναδρομές παρουσίασε χτες (7/7/2018) ένα γεγονός σχετικό με το Πήλιο ως εξής: “ [Σαν σήμερα 7/7/]1929 Εκατό χωροφύλακες κάνουν επιδρομή στο χωριό Μακρυνίτσα, για να ξαναδώσουν πίσω το κοινοτικό δάσος σε ιδιώτη επιχειρηματία. Οι χωροφύλακες πυροβολούν εναντίον των αγροτών και σκοτώνουν έναν. Η κηδεία του θύματος μετατρέπεται σε διαμαρτυρία σύσσωμου του χωριού, ενώ στο πλευρό των αγροτών σπεύδουν και πολλές αντιπροσωπείες εργατών από το Βόλο.” Όταν κάποιος φίλος της σελίδας το ανέφερε στην ομάδα της συζήτησης https://www.facebook.com/groups/273892766348819/, μου έκανε εντυπωση γιατί το είχα διαβάσει λίγο διαφορετικά στο βιβλίο της Αποστολίας Νάνου-Σκοτεινιώτη «Η Μακρινίτσα του Πηλίου» [1]. Έτσι λοιπόν έγινε αφορμή να το ξανακοιτάξω και να κάνω αυτή την ανάρτηση, που αντλεί τις πληροφορίες από το βιβλίο αυτό. Πληροφορίες δίνει και το άρθρο της εφημερίδας Ταχυδρόμος [3] που κάνει αναφορά στα άρθρα της ίδιας εφημερίδας της εποχής.

[1] Αποστολία Νάνου-Σκοτεινιώτη «Η Μακρινίτσα του Πηλίου» Τόμος Α’, Κοινότητα Μακρινίτσας, 1998
[2] από το έγγραφο της κοινότητας Μακρινίτσας της 24-2-1882 στο [1]
[3] Ταχυδρόμος 21-1-2012 “Σοβαρά επεισόδια στα 1929” http://www.taxydromos.gr/article.php?id=37686&cat=2008
[4] Κώστα Ανίτσα, Ανθρώπινες Ρίζες, Αθήνα 1978.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | Leave a comment

No. 1213 Το τζάκι στο μέγαρο Περβανά.

Λίγες μέρες πρίν ο φίλος της σελίδας Βασίλης Πλαστήρας έκανε μια ανάρτηση με ιδιαίτερες πληροφορίες για το μέγαρο Περβανά, που τις παραθέτω παρακάτω για να τις διαβάσουν περισσότεροι. Μερικές πληροφορίες εισαγωγικά πριν το κείμενο του κ. Πλαστήρα. Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του ΔΗ.Κ.Ι. και δείχνει το τζάκι στο μέγαρο Περβανά. Αμφιβόλου αισθητικής αλλά ας το κρίνουμε από ιστορική πλευρά και όχι με τα δικά μας, σημερινά αισθητικά κριτήρια.
Άλλες πληροφορίες για το ίδιο κτίριο θα δείτε σε παλιότερες αναρτήσεις
62. Περβανά https://tinyurl.com/ycuywn4d
793. Μέγαρο Περβανά. Κέντρο διοίκησης των Ιταλών (10/7/1941) https://tinyurl.com/yalrq5bf
832. Kατεβαίνοντας την Ιωλκού (~1930) https://tinyurl.com/ycj5q28b

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΠΕΡΒΑΝΑ (κείμενο του κ. Β. Πλαστήρα)
—-
Οι τελευταίες σας αναρτήσεις για το Μέγαρο Περβανά, ξύπνησαν παιδικές μου αναμνήσεις (έζησα και μεγάλωσα στον Βόλο το 1944-1955) σχετικές με αυτό το ωραιότατο κτήριο-κόσμημα για το Βόλο, που υπέστη μεγάλες ζημιές στους σεισμούς του1955, πουλήθηκε στο Κράτος και στο οικόπεδο του κτίστηκε το σημερινό συγκρότημα της Νομαρχίας Μαγνησίας.

Οι σημερινοί Βολιώτες που δεν το γνώρισαν, μπορούν να το φανταστούν συγκρίνοντάς το με το γνωστό μας Μέγαρο Μαξίμου ως προς την μεγαλοπρεπή του σκάλα και είσοδο αλλά και την πολυτέλεια του ισογείου. Ήταν όμως μεγαλοπρεπέστερο διότι διέθετε έναν ακόμη όροφο και ήταν κτισμένο στο κέντρο ενός μεγάλου οικοδομικού τετραγώνου μεταξύ των οδών Ιωλκού – Αναλήψεως- Αντωνοπούλου και Δημάρχου Γεωργιάδου. Η κύρια είσοδός του ήταν επί της οδού Ιωλκού το περιέβαλλε μεγάλος πευκόφυτος κήπος και στο πίσω μέρος στην γωνία Δ.Γεωργιάδου-Αντωνοπούλου υπήρχε διώροφος κατοικία για το προσωπικό, ενώ στην άλλη γωνία Αντωνοπούλου-Αναλήψεως δέσποζε ένας μεγάλος υδατόπυργος που στον εσωτερικό χώρο της βάσης του ήταν το αντλιοστάσιο και η εγκατάσταση της ηλεκτρογεννήτριας που εξασφάλιζε τον φωτισμό και την κίνηση των ηλεκτρικών συσκευών του μεγάρου τα πρώτα κυρίως χρόνια που ο Βόλος δεν είχε ακόμη ηλεκτρικό ρεύμα. Το περιέβαλλε περικαλλής περίφραξη με περίτεχνα χαμηλά κάγκελα στην πρόσοψη ( Ιωλκού)και πολύ πιο ψηλά από τους άλλους 3 δρόμους. Διέθετε δύο ακόμη – εξ ίσου μεγαλοπρεπείς-εισόδους, μία από την οδό Αναλήψεως και μια από την οδό Αντωνοπούλου. Στην γωνία των οδών Αντωνοπούλου και Αναλήψεως η οικογένεια Περβανά διέθετε ένα μεγάλο οικόπεδο με στάβλους και χώρους στέγασης των αμαξιών τους. Η κύρια είσοδος ήταν από την οδό Αναλήψεως .Οι άμαξες διέσχιζαν μια μεγάλη απόσταση –που ήταν αμυγδαλεώνας- και κατέληγαν στο αμαξοστάσιο στο οποίο στεγαζόταν και το αντλιοστάσιο με την ανάλογη υδαταποθήκη. .Αριστερά του αμαξοστασίου ήταν το οίκημα του φύλακα και δεξιά του προς την οδό Αντωνοπούλου οι στάβλοι. Τουλάχιστον μέχρι το 1950 η οδός Αντωνοπούλου τερμάτιζε στην οδό Αναλήψεως και μετά συνέχιζε μέχρι το Δ.Γυμναστήριο σαν αδιαμόρφωτος χωματόδρομος Στην περιοχή αυτή σχεδόν μέχρι τους σεισμούς του ΄55 ήταν αναπτυγμένος προσφυγικός οικισμός με παράγκες. Διέθεταν επίσης ένα δεύτερο βοηθητικό των αναγκών του μεγάρου οικόπεδο, στην γωνία Ιωλκού – Δ. Γεωργιάδου. Το οικόπεδο αυτό πουλήθηκε στις αρχές του 1950 και στέγασε την ξυλαποθήκη Χράπαλου. Το αμαξοστάσιο νομίζω ότι εκποιήθηκε πριν τους σεισμούς ενώ το κυρίως μέγαρο πουλήθηκε στο Δημόσιο αντί 1.000.000 μετά τους σεισμούς.

Το μέγαρο κατοικούσε η οικογένεια καπνεμπόρων Βασιλείου, Αγγέλου και Ιωάννη Περβανά μέχρι τις παραμονές του πολέμου του 1940. Ήταν μεγάλοι εξαγωγείς καπνών κυρίως στην Γερμανία και για τις ανάγκες τους διέθεταν λίγο πιο πάνω από τον Αγ.Νικόλαο μεγάλη πέτρινη χωρίς επιχρίσματα αποθήκη καπνών. Και αυτή πουλήθηκε από τους κληρονόμους στις αρχές του 1950.

Η οικοσκευή του πολυτελούς μεγάρου που έλεγαν ότι φιλοξένησε – τους Βασιλείς και πολλούς εξέχοντες επισκέπτες του Βόλου-προερχόταν κυρίως από την Γερμανία και ένα μέρος από την Γαλλία. Εσωτερικά το κτήριο θύμιζε ανάκτορο. Στο ισόγειο ήταν οι χώροι υποδοχής και δεξιώσεων κυρίως δεξιά – από την πλευρά της Δ. Γεωργιάδου ( εκεί που μετά την απελευθέρωση ήταν το γραφείο του εκάστοτε Νομάρχη) ενώ στα αριστερά υπήρχαν δύο δωμάτια και ανάμεσά τους το κλιμακοστάσιο που οδηγούσε στο ημιυπόγειο -που βρισκόταν όλοι οι βοηθητικοί χώροι και τα μαγειρεία- και στον πρώτο όροφο που ήταν τα υπνοδωμάτια της οικογενείας και οι ξενώνες .Στον πρώτο όροφο της κύριας πρόσοψης δέσποζε μεγάλος εσωτερικός εξώστης με δυο περικαλλείς μαρμάρινους κίονες.

Στο βάθος του ισογείου προς την οδό Αντωνοπούλου ήταν η Σέρα. Η όλη επιφάνεια της εισόδου αυτού του χώρου ήταν καλυμμένη με εξαιρετικής ποιότητας βιτρό. Οι χώροι υποδοχής ήταν ιδιαίτερα πολυτελείς με μεγάλους πολυελαίους (μερικοί από αυτούς κατέληξαν σε εκκλησίες του Βόλου) και μεγαλοπρεπή τζάκια. Ήταν επίσης εξοπλισμένοι με αρκετά περίτεχνα σαλονάκια , μεγαλοπρεπείς διώροφους μπουφέδες και αρκετές ξυλόγλυπτες σιφονιέρες.

Λίγο πριν τον πόλεμο του ΄40 η οικογένεια Περβανά μετακόμισε στην Αθήνα το μέγαρο άδειασε και όλη η οικοσκευή αφού καταγράφηκε λεπτομερώς, μεταφέρθηκε προς φύλαξη σε σπίτι επί της οδού Δ. Γεωργιάδου και Χατζηαργύρη Την φύλαξη της ανέλαβε ο Πολυχρόνης Πολυχρόνου και η σύζυγός του Κατίνα. Για να μην προκαλούν υποψίες τόσο στους περιοίκους όσο και στους Γερμανούς ότι επρόκειτο για αποθηκευμένη μεγάλης αξίας οικοσκευή πρόσφορης για λεηλασία, η κ. Κατίνα κάθε βράδυ διανυχτέρευε σ΄αυτό το σπίτι-αποθήκη μέχρι το1952 που οι κληρονόμοι Περβανά με επί κεφαλής τον υπέργηρο Βασίλειο Περβανά ήρθαν στο Βόλο για την παραλαβή και διανομή της οικοσκευής. Όλοι τους ζούσαν στην Αθήνα εκτός από έναν αδελφό που έμενε μόνιμα στο Παρίσι.

Το μέγαρο Περβανά επιτάχθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου από τους Γερμανούς και το 1944 εγκαταστάθηκαν Άγγλοι .Την εποχή εκείνη είχε καταστραφεί ολοσχερώς ο κήπος και είχε απομείνει στην γωνία Αναλήψεως-Ιωλκου ο τεράστιος τσιμεντένιος όγκος ενός επίγειου καταφυγίου. Στην αυλή αυτή εγκαταστάθηκαν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μεγάλες σκηνές που φιλοξένησαν συμμαχικούς στρατιώτες και κυρίως Ινδούς που ανέπτυξαν πολύ καλές σχέσεις με την γειτονιά. Μια άλλη φορά θα σας αναρτήσω 2-3 φωτογραφίες Ινδών στρατιωτών.
Πριν από τον εμφύλιο, στο μέγαρο εγκαταστάθηκε μόνιμα η Νομαρχία (Μαγνησίας) Ορισμένοι χώροι του πρώτου ορόφου χρησιμοποιήθηκαν και ως κατοικία της οικογενείας του εκάστοτε Νομάρχη (π.χ του κ. Σταματιάδη στις αρχές της δεκαετίας του ΄50)

Το 1945 τα ξαδέλφια της οικ.Περβανά, Αφοί Δουλκαρίδη, μόνιμοι κάτοικοι Βόλου (έμεναν στην οδό Κουταρέλια) πρότειναν στον πατέρα μου Δημόσιο υπάλληλο, Δ/τη του Β! Ταμείου , να κατοικήσει δωρεάν μαζί με την οικογένεια Πολυχρόνου (που διέμενε στον Α! όροφο) το ισόγειο της οικοδομής Αντωνοπούλου 117 – Δ.Γεωργιάδου. Με τον τρόπο αυτό απέφυγαν την επίταξη του σπιτιού για τους ανταρτόπληκτους. Στο σπίτι αυτό κατοικήσαμε μέχρι το Φθινόπωρο του 1955 που οριστικά μετακομίσαμε στην Θεσσαλονίκη στην οποία παραμένουμε μέχρι σήμερα. Στη θέση του σπιτιού αυτού, συμπωματικά, κτίστηκε και στεγάζεται σήμερα το Β! Δημόσιο Ταμείο.

Το 1945 τα ξαδέλφια της οικ. Περβανά, Αφοί Δουλκαρίδη, μόνιμοι κάτοικοι Βόλου (έμεναν στην οδό Κουταρέλια) πρότειναν στον πατέρα μου Δημόσιο υπάλληλο, Δ/τη του Β! Ταμείου , να κατοικήσει δωρεάν μαζί με την οικογένεια Πολυχρόνου (που διέμενε στον Α! όροφο) το ισόγειο της οικοδομής Αντωνοπούλου 117 – Δ.Γεωργιάδου. Με τον τρόπο αυτό απέφυγαν την επίταξη του σπιτιού για τους ανταρτόπληκτους. Στο σπίτι αυτό κατοικήσαμε μέχρι το Φθινόπωρο του 1955 που οριστικά μετακομίσαμε στην Θεσσαλονίκη στην οποία παραμένουμε μέχρι σήμερα. Στη θέση του σπιτιού αυτού, συμπτωματικά, κτίστηκε και στεγάζεται σήμερα το Β! Δημόσιο Ταμείο.

Σήμερα αναπολώντας την ομορφιά και την λαμπρότητα αυτού του μεγάρου, πραγματικά πιστεύω ότι ο Βόλος έχασε για πάντα ένα μοναδικό αρχοντικό-στολίδι της πόλης του.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

No. 1212 Κι αέρα στα πανιά σας!


Μέσα, προς τέλος της δεκαετίας του 30.
(λεπτομέρεια από φωτογραφία του Κ. Ζημέρη από το ανεκτίμητο αρχείο του ΔΗ.Κ.Ι.)

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment