921. Η Παναγιά της Μπεχταβούς (του Βίκτωρα Κοντονάτσιου)

13900302_965263996932321_8576584999396789396_n[1]
(μια σειρά παραγράφων από μια επίκαιρη για την ημέρα ιστορία από το βιβλίο “Αλμυριώτικοι Ιστοριόμυθοι” του κ. Βίκτωρα Κοντονάτσιου – που απόλαυσα αυτές τις μέρες) Χρόνια πολλά!

“Η γιαγιά Μπεχταβού ζούσε από πολλά χρόνια μόνη στην άκρη του χωριού σε ένα μικρό, φτωχό, χαμηλό σπιτοκάλυβο. Είχε χηρέψει εδώ και πολλά χρόνια. Τα παιδιά της ζούσαν μακριά από το χωριό, στην Αθήνα, όπου είχαν αποκατασταθεί… Δίπλα στο μικρό της σπιτάκι είχε ένα περιποιημένο φούρνο για να ψήνει το ψωμί της, καμωμένο πάντοτε από ανακατωμένο μισό-μισό αλεύρι σιταρένιο και καλαμποκίσιο… Δυό δωμάτια είχε όλα κι όλα το σπίτι της. Στο ένα κοιμόταν τα βράδυα και στο άλλο είχε όλα τα ύπεργα του νοικοκυριού. Στην κρεβατοκάμαρη της είχε και τζάκι… Πάνω στο τσακόπανο του τζακιού της τρεις φωτογραφίες: στην μέση ο μακαρίτης ο άντρας της και δεξιά και αριστερά ο γιος και η νύφη της και η κόρη της με τον γαμπρό της. Κάθε τόσο κοίταζε τις φωτογραφίες, τις σκούπιζε από την σκόνη, τις κοίταζε και τις καμάρωνε.

Πάντοτε όμως όταν κοίταζε τις φωτογραφίες θυμόταν κάτι που έλειπε και που πολύ λαχταρούσε. Στη θέση των δύο νεόνυμφων ζευγαριών, πριν από χρόνια, είχε δύο εικόνες, μια του Χριστού και μια της Παναγίας. Όταν παντρεύτηκαν τα παιδιά της τους έδωσε από μία να έχουν στα νοικοκυριά τους να τους φυλάνε. Πολύ της έλειπαν της γιαγιάς Μπεχταβούς οι εικόνες αυτές…

Δεν μπορούσε όμως να αποκτήσει μια εικόνα. Ούτε χρήματα περίσσευαν, που δεν είχε σχεδόν ποτέ της αρκετά, ούτε άλλο τρόπο μπορούσε να σκεφτεί. Σκεφτόταν να συμπεριλάβει στις προσευχές της ένα τέτοιο αίτημα αλλά δεν το έκανε. Της φαινόταν παράλογο. «Αν το θέλει η Παναγιά αυτό» σκεφτόταν «θα το φροντίσει και γι΄αυτό».

Την παραμονή της γιορτής της έστειλε ο μπακάλης το κομμάτι μπακαλιάρου, που είχε παραγγείλει για να γιορτάσει κι αυτή όπως έπρεπε την μεγάλη γιορτή, μέσα σε μια εφημερίδα. Άνοιξε την εφημερίδα η γιαγιά η Μπεχταβού και λαχτάρισε με ότι είδε. Η εφημερίδα είχε τυπωμένη μια εικόνα της Παναγίας πολύχρωμη. Πέταξε στην άκρη τον μπακαλιάρο, πήρε στα χέρια της την εφημερίδα και σταυροκοπήθηκε. Ουρανόσταλτο δώρο!… Την πήρε στα χέρια της προσεκτικά, την αγκάλιασε, έκανε το σταυρό της, γονάτισε και την φίλησε.

Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε το γύρω γύρω άχρηστο χαρτί… πήρε ένα γαλάζιο τραπεζομάντηλο και το έστρωσε στο σοφρά. Ύστερα έβαλε με προσεκτικές κινήσεις με απλωμένες τις γέρικες παλάμες πάλι την εικόνα στην μέση του σουφρά της. Τώρα η Παναγία βρισκόταν στην μέση του ουρανού. Ένιωσε σα να λειτουργούσε… Η Παναγία την κοιτούσε κατάματα. Η γιαγιά Μπεχταβού έκανε πάλι το σταυρό και έσκυψε ξανά και την φίλησε. Ώρα πολλή έμεινε εκεί … απέναντι με ανοιχτό το στόμα και ολάνοιχτα τα μάτια της περίμενε ν΄ακούσει την Παναγία να της μιλήσει… Κάθε τόσο έκανε το σταυρό της και έσκυβε και την φιλούσε. Έπειτα άπλωνε τα χέρια και ξαναίσωνε προσεκτικά κάποια ζάρα, που είχε απομείνει. Δεν ίσιωναν όμως οι ζαρωματιές καλά. Σκέφτηκε να πάρει το σίδερο και να σιδερώσει. Μα φοβήθηκε μη κάνει κάποιο κακό στην Παναγία της.

Έπρεπε να είναι όρθια η εικόνα της…. Σκέφτηκε, σκέφτηκε, γύρισε το βλέμμα της στο δωμάτιο… Τα μάτια της έπεσαν σε κάτι και καρφώθηκαν επάνω του… Ήταν το φουρναρόφτυαρο της, που το είχε να φουρνίζει το ψωμί της… Δεν δίστασε ούτε στιγμή… Ούτε που σκέφτηκε ότι ήταν απαραίτητο εργαλείο στο νοικοκυριό της. Όρμησε, πήρε το χειροπρίονο και άρχισε να κόβει το στυλιάρι…. Απέμεινε να κολλήσει την εικόνα στο καθαρό σανίδι… Πήρε καθάριο αλεύρι, το διπλοκοσκίνησε.. και έκανε αλευρόκολλα. Άρχισε να την απλώνει, με προσοχή… Οι κινήσεις της προσεκτικές, απλές, χαϊδευτικές, έστρωναν την εικόνα πάνω στο σανίδι. Όταν τελείωσε είχαν ισιάξει και οι πιο μικρές τσαλακωσιές. Ήταν μια τέλεια εικόνα Παναγίας. Κι ήταν η «Παναγιά της Μπεχταβούς».””

ΣΗΜ. Η φωτογραφία είναι του Κ. Ζημέρη και την είχε αναβάσει ο φίλος Christos Pinas. Η φωτογραφία είναι από το Σέσκλο αλλά την έβαλα ποιητική αδεία.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

920. Άγνων ο Πεπαρήθιος, Σταδιονίκης 53η Ολυμπιάδα

13906851_964859140306140_8951881968225385920_n[1]
Μιας και οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι στο φουλ, ας θυμηθούμε ότι σύμφωνα με την παράδοση, ο γνωστός κόλπίσκος της Σκοπέλου, Αγνώντας, ονομάστηκε προς τιμή του Άγνωντα, νικητή του αγωνίσματος του σταδίου στην 53 Ολυμπιάδα του 569 π.Χ. Η πληροφορία ότι ο Άγνων ήταν ολυμπιονίκης έρχεται από τον εκκλησιαστικό πατέρα Ευσέβιο εκ Καισαρείας, ο οποίος στο έργο του Παντοδαπή Ιστορία κατέγραψε ένα μακροσκελέστατο κατάλογο ολυμπιονικών από την 1η Ολυμπιάδα (776 π.Χ.) έως την 247η (217 μ.Χ.) [1]. Ο Άγνων ήταν ο πρώτος ολυμπιονίκης από νησί του Αιγαίου και ο μοναδικός της Πεπαρήθου (Σκοπέλου). Υπάρχει και η υπόδειξη ότι ένα νόμισμα της Πεπαρήθου που παρουσιάζει μια μορφή φτερωτού δρομέως που κρατάει ένα στεφάνι αντιστοιχεί στον Άγνωντα, αλλά δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω.
13912299_964859983639389_3064758484271853391_n[1].jpg

ΣΗΜ. Η καρτ ποστάλ είναι του Νίκου Στουρνάρα.
[1] Eusebii Chronicon bipartitum, ex Arm. textu in Lat. conversum, adnotationibus auctum, Gr. fragmentis exornatum, opera J.B. Aucher
https://books.google.co.uk/books?id=QUsOAAAAQAAJ (σελ. 290)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

919. Το όνειρο (Γιώργου Καφενταράκη)

13925221_964326540359400_5992731235834063950_n[1]
————-
(λίγες παραγράφοι από το βιβλίο του Γ. Καφενταράκη «Σε μια αυλή … της οδού Νικοτσάρα», 2009, με αυγουστιάτικα χαρακτηριστικά. Ο πίνακας είναι από το εξώφυλλο του βιβλίου και είναι της Δέσποινας Καφενταράκη – μου άρεσαν και το βιβλίο και η ζωγραφική του εξώφυλλου!)

“Μωρέ Ζέστη! Μουρμούρισε ο μπαρμπα Μανόλης, ο πλανόδιος ιχθυοπώλης της μεγάλης αυλής και έσφιξε στην αριστερή του μασχάλη το προσκέφαλο στην αριστερή του μασχάλη το προσκέφαλο του κρεβατιού του. Βγήκε έξω από το καμαράκι του και την μεγάλη αυλή και άρχισε να κατηφορίζει την οδό Νικοτσάρα, με κατεύθυνση προς την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.
Ήταν μια μεσαυγουστιάτικη, ζεστή και υγρή ημέρα και ο ιδρώτας γλιστρούσε γύρω από την λερή τραγιάσκα που ήταν μόνιμα φορεμένη στο κουρεμένο του κεφάλι.
-Διαβολεμένη ζέστη! Ξαναμουρμούρισε.
….
Κάτω από την δροσιά των πεύκων, αρκετοί κάτοικοι της περιοχής είχαν στρώσει κουρελούδες και σεντόνια στο χώμα, με σκοπό να απολαύσουν ένα υποφερτό μεσημεριανό ύπνο. Εκείνου δεν του άρεζε να κοιμάται κάτω από τα δένδρα…προτιμούσε τα λευκά δροσερά μάρμαρα της μεγάλης εκκλησίας.
Εκεί στα θεμέλια του καμπαναριού, που τα μάρμαρα σχηματίζουν χώρους όπου θα μπορούσε να καθίσει κανείς, άραζε το γέρικο του σώμα [και ονειρεύονταν]…
….
Ένα αγριεμένο μαυροκόκκινο σύννεφο άρχισε με τρομακτική ταχύτητα να γεμίζει τον ουρανό της δυτικής πλευράς της πόλης και πολύ γρήγορα να τον καλύπτει ολόκληρο… Ο δυτικός κυματισμός, που δημιουργήθηκε σχεδόν στην μπούκα του λιμανιού, άρχισε να προχωρά προς την πλευρά της βορειοανατολικής παραλίας, παρασύροντας στο πέρασμα του κάθε αγκυροβολημένο και εν κινήσει πλωτό που έτυχε να βρίσκεται εκεί. Εκείνος είχε «χάσει» το σώμα του μέσα στον όγκο των φύλλων μιας λευκής σε λουλούδια πικροδάφνης του παραλιακού πάρκου. Ήταν μόνος εκεί που προ ολίγου υπήρχαν τόσοι άνθρωποι.
– Που πήγε τόσος κόσμος; Ψιθύρισε και έκανε μια προσπάθεια να κατευθυνθεί προς τη μεριά της εκκλησίας. Αυτό όμως ήταν αδύνατον να γίνει, μιας και στην επιφάνεια της παραλιακής οδού, το μεγάλο κύμα είχε ξεβράσει εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μέδουσες, που με το σώμα τους είχαν δημιουργήσει ένα γλοιώδες, παχύρευστο στρώμα που γυάλιζε μακάβρια στην κιτρινοκόκκινη αντηλιά της ημέρας.

-Τι στο δαίμονα; O μπαρμπα-Μανόλης πετάχτηκε ορθός…Τι στο δαίμονα; Ξανάπε αυτή την φορά σιγανά και με τρεμάμενη φωνή. Κάθισε στο μάρμαρο, έβγαλε την τραγιάσκα και άρχισε να ξύνει το κουρεμένο τoυ κεφάλι.
-Παναγιά μου… “

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

918. Κάπου στο Πήλιο (δεκαετία του 1930 – F. Perilla

13902751_958185874306800_2939404017328762890_n[1]
Θα είμαι offline για μερικές μέρες. Οπότε αν … σας λείπει η σελίδα, μπορείτε να κοιτάξετε τις παλιές αναρτήσεις :) Ο πίνακας περιεχομένων είναι εδώ:
https://volosmagnisia.wordpress.com/table-of-contents/
Επίσης έχω (μετά από πολύ καιρό) ενεργοποιήσει τις κριτικές για την σελίδα. Άρα αν θέλετε να γράψετε μια κριτική για την σελίδα πάτε εδώ:
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/reviews

ΣΗΜ. Η υδατογραφία είναι του F. Perilla και την ανέρτησε ο Theodoros Metallinos με τίτλο “Ξενοδοχείο κάπου στο Πήλιο”. Ο φίλος Άρης Π. υπέδειξε ότι είναι από τον Άγιο Λαυρέντιο (ευχαριστώ πολύ!) ;
Ο Perilla, έγραψε ένα πολύ ομορφο, μικρό βιβλιαράκι “Au pays des centaures” και το στόλισε με τις όμορφες υδατογραφιες, φωτογραφίες και σκίτσα του.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

917. Παιδιά στην πόλη του Βόλου & Βοσκός στο Πήλιο (1896-7)

13924996_957473704378017_2294316493355039750_n[1]

Από το βιβλίο του Herni Avelot “Croquis de Grèce et de Turquie, 1896-1897 : autour de l’archipel / textes et dessins d’Henri Avelot”, Εκδ. A. Mame et fils, 1897 (αντίτυπο από το Gallica). Κυρίως μ’ αρέσει το κάτω αριστερά σχέδιο με τα παιδιά και την βρύση στο βάθος που μου θύμησε την παλιότερη ανάρτηση στο http://tinyurl.com/h3kb4bh

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

916. Το Πήλιο ως Μοναστήρι και ο Αλμυρός σε πορτολάνο του 1421

13903154_955984351193619_2515001639491310619_n[1]
Είναι γνωστό ότι οικισμοί στο Πήλιο άρχισαν να αναπτύσσονται ώς μοναστήρια. Εκτός από την πρώτη αναφορά της Άννας Κομνηνής στο Βουνό των Κελλίων (των μοναστικών κελιών δηλαδή) στα 1083 [1], και μια σειρά από βυζαντινά έγγραφα (1200-1400) που αναφέρονται στo μοναστήρι της Οξείας Επισκέψεως της Μακρινιτίσσης, και του Προδρόμου (Νέα Πόρτα) στην Δρυανούβαινα (Πορταριά) [2] , έχουμε εδώ τον χάρτη του Francesco de Cesanis του 1421 που αναφέρεται στην περιοχή ως Μοναστήρι! Το κείμενο είναι δύσκολο να διαβαστεί αλλά λεει “Monaster (Μοναστήρι), [κατι δυσανάγνωστο], Δημητριάδα [νομίζω], armyro (Αλμυρός), και porte d’ armyro [λιμάνι του Αλμυρού].
Capture

Πολύ σημαντικό ντοκουμέντο. Δημησιεύθηκε από τον Κ. Σαθά στο δεύτερο τόμο του [3]. Φωτογραφία του πρωτότυπου εδώ: https://upload.wikimedia.org/…/Portolan_chart_by_Francesco_… που βρίσκεται στο Museo Civico της Βενετίας.

Όπως λέει ο Σαθάς, η σημαία της Κωνσταντινούπολης είναι με τον σταυρό και τα 4 “Β” (Βασιλεύς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων), η λευκή με τον ερυθρό σταυρό της Γένοβας, ο αετός της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, ο λέοντας της αρμενικής Κιλικίας και οι σημαίες με το άστρο του Δαβίδ (ή την ασπίδα του Σολομώντα για τους μωαμεθανούς) ίσως κάποιου μωαμεθανικού εμιράτου της Μ.Ασίας.’

ΣΗΜ.
[1] Αννα Κομνηνή. Αλεξιάς,1083, Βιβλίο 5.
“Καὶ τοῖς μέρεσι τῆς Λαρίσσης ἐγγίσας καὶ διελθὼν διὰ τοῦ βουνοῦ τῶν Κελλίων καὶ τὴν δημοσίαν λεωφόρον δεξιόθεν καταλιπὼν καὶ τὸν βουνὸν τὸν οὑτωσὶ ἐγχωρίως καλούμενον Κίσσαβον κατῆλθεν εἰς Ἐζεβάν”,
[2] Acta et Diplomata Graeca Medii Aevi Sacra et Profana, Franz Ritter von Miklosich, Joseph Müller 1865. Τόμοι 1-4
[3] Sathas, Konstantinos N., Documents inédits relatifs à l’histoire de la Grèce au moyen âge,

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Protected: Σύνδεσμοι σχετικοί με την Γαλλική κατοχή (1917)

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Posted in Uncategorized