Γενέθλια!

Που θα πάει; Kάποια στιγμή θα ενηλικιωθώ. Σήμερα “είμαι” 8 χρονών ακριβώς 🙂 
Αυτη είναι η πρώτη φωτογραφία που ανάρτησα στις 24/11/2012
Ευχαριστώ για την παρέα!
Η Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου (ΗΜΣΠΤΧ)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

No. 1538 Ζώντας το δυσκολο σήμερα

1. Μην φοβάσαι
2. Ψάξε την εσωτερική ηρεμία
3. Κράτα ζωντανή την ελπίδα
4. Πάρε βαθιές ανάσες
5. Να είσαι ευγνώμων
6. Κράτα τις επαφές με άλλο τρόπο
7. Νοιάσου για τους άλλους
8. Άκου λιγότερο τις ειδήσεις
9. Περισσότερο μουσική και βιβλία
10. Τα λουλούδια είναι πιο σημαντικά από το χαρτί υγείας 🙂

Στην αρχή της πανδημίας, το Μάρτιο, εδώ στη Νέα Υερσέη, όταν γινόταν χαμός, άκουσα αυτές τις συμβουλές. Δεν θυμάμαι από που, αλλά τις έγραψα στις σημειώσεις μου. Τις μοιράζομαι σήμερα μαζί σας, ελπίζοντας να μας βοηθήσουν όλους. Αν νομίζετε ότι βοηθάνε, μοιραστείτε τις με άλλους. Η φωτογραφία είναι του Τάκη Τλούπα από την λίμνη Κάρλα (1962).

Την ειλικρινή αγάπη μου στην πατρίδα.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

No. 1537. Η Θέτις παίρνει τον Αχιλλέα από τον Κένταυρο Χείρωνα (Pompeo Batoni 1708-1787 [1])

Εικονικό ταξίδι σήμερα στην μυθολογία και στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης. Και να θέλαμε να πάμε να το δούμε δεν θα μπορούσαμε.
Αυτός είναι ο μόνος γνωστός πίνακας με αυτό το θέμα. Βρίσκεται όπως είπα στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης [2]. Η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ ανέθεσε τον πίνακα αυτό στον διάσημο Iταλό ζωγράφο Μπατόνι και η ίδια επέλεξε το θέμα. Στον 18ο αιώνα οι σκηνές από την ιστορία του Αχιλλέα, ήρωα του Τρωικού Πολέμου ήταν πολύ της μόδας. Η μητέρα του Αχιλλέα, η θεά Θέτις, τον έδωσε για να ανατραφεί στον Κένταυρο Χείρωνα. Μαθαίνοντας ότι ο γιος της θα πεθάνει στον πόλεμο εναντίον των Τρώων, αποφάσισε να εξαπατήσει τη μοίρα και να πάρει τον Αχιλλέα την ώρα που κοιμόταν από το Πήλιο, όπου τον δίδασκε ο Χείρων, και να τον στείλει μέσα σε ένα κοχύλι στο νησί της Σκύρου υπό την προστασία του Βασιλιά Λυκομήδη. Η απόδοση αυτή του μύθου, μας λέει ο ιστότοπος του μουσείου, προέρχεται μάλλον από το βιβλίο του Βοκκάκιου (του γνωστού και μη εξαιρετέου με το Δεκαήμερο) “Βιβλία γενεαλογίας εθνικών θεών” [3], και πιθανόν να συνδέεται με την Αχιλλειάδα ένα ποίημα του Ρωμαίου ποιητή Στάτιου [4].
Σχηματίζοντας τη βάση της αυστηρής σύνθεσης του Μπατόνι είναι δύο καμάρες στο σπήλαιο του Χείρωνα και το άνοιγμα στα βράχια, πέρα ​​από το οποίο απλώνεται η θάλασσα. Οι νύμφες μεταφέρουν προσεκτικά τον Αχιλλέα που κοιμάται στο κοχύλι, ενώ κοντά, η Θέτις αποχαιρετά τον Χείρωνα. Οι ιδανικές αναλογίες των μορφών θυμίζουν αρχαία αγάλματα και ο φωτισμός είναι εντυπωσιακός στην τελειότητά του. Yπάρχει τουλάχιστον ακόμα ένας σχετικός πίνακας του ίδιου ζωγράφου με θέμα τον Χείρωνα και τον Αχιλλέα (ίσως θα τον δούμε μια άλλη φορά).
Την καλημέρα στην πατρίδα!
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Νο. 1535 ΚαφΦενείον εν Βόλω – και ( λυσιτελείς; ) συνειρμοί

Processed By eBay with ImageMagick, z1.1.0. ||B2

Φωτοκάρτα του Αγγλικού Στόλου (0) τέλος δεκαετίας του 20. Καφφενείον (με δύο Φ). Μάλλον στην παραλία. Οι ταμπέλες λένε “Καλωσορίζουμε το Ναυτικό της Α.Μ. Πουλάμε μπύρα 17 δρχ. το μπουκάλι. Όλων των ειδών τα ποτά. Ουίσκι. Στο βάθος κήπος. Ποτήρι μπύρα 4 δρχ. Fish and Chips (1) μαγειρεμένο όπως στην Αγγλία 10 δρχ.”

Μου θύμισε το ποίημα του Εγγονόπουλου:
ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ «Ο ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑΣ»
ούτε οι ακόλουθοι ωκύποδες (2):
ούτε ο Ανωγειανός Σολτάτος (3)
ούτε ο Σπύρος Λούης – Μαρουσώτης –
δεν αναπτύξανε ποτέ τέτοια τρεχάλα
ωσάν αυτήν π’ ανέπτυξα
– εγώ: ο γράφων –
για ν’ αποφύγω τους
ανθρώπους
όπου λεν ψέμματα
βέβαια κακόπιστοι σχολιαστές
ερμήνεψαν ποικιλοτρόπως
το φέρσιμο μου
– συνηθισμένη ιστορία –
μα τίποτε!
για μένανε μεγίστη σημασία
έχει
όπου απέφυγα έτσι
– λυσιτελώς (4)–
τους
ανθρώπους
που λεν τα ψέμματα.
Νίκος Εγγονόπουλος «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, σελ. 115-116

ΣΗΜ. 0) Από δημοπρασία online μερικούς μήνες πριν.
1) Fish and chips=κλασσικό αγγλικό φαγητό των Pubs τηγανιτό ψάρι και πατάτες – συνοδεύεται και με … ξύδι!
2) Ωκύπους=γοργοπόδαρος
3) Δείτε εδώ https://maleviziotis.gr/2020/06/07//ο-νίκος-εγγονόπουλος-και-ο-ανωγειανός/
4) Λυσιτελώς=με ωφέλεια

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

No. 1523(Σ) Μετά την πλημμύρα

Από την ομάδα της Συζήτησης (https://www.facebook.com/groups/273892766348819) μια φωτογραφία που ανέρτησε ο Dimitris Tsianos (ευχαριστώ) – Η αρχική πηγή άγνωστη – πείτε μου αν ξέρετε.
Συζητήθηκε πολύη χρονολόγησή της. Το ύψος του κτιρίου δίπλα στον Παπαστράτο (μπράβο Γιάννη Αναστασίου!) υποδεικνύει ότι είναι μετά τους σεισμούς (επίσης ίσως να αχνοφαίνονται σκηνές στο πάρκο) και 99.9% αφορά την πλημμύρα του Οκτωβρίου 1955. Το σκεπτικό ύφος των ανθρώπων αποδίδει χαρακτηριστικά το δέος της καταστροφής.
https://www.facebook.com/photo/?fbid=10224851117367872&set=gm.880179215720168

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Νο. 1518 Ο Σεφέρης στο Βόλο, τα παντρολογήματα με την Φίλη “Κλέλια” Καρτάλη (κόρη Αντώνη Καρτάλη) και η Πλατεία του Αγίου Νικολάου

Τώρα δένουν όλα! Το σπίτι των Καρτάληδων ήταν δίπλα στον Άγιο Νικόλα. Η Κλέλια ήταν η Φίλη Καρτάλη. Η Πάρμα ήταν ο Βόλος. Η οικογένεια Κόντι ήταν οι Καρτάληδες.
Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή!
Στο γνωστό ποίημα Piazza San Nicolo που ο Σεφέρης αναφέρεται στον Άγιο Νικόλαο μας (δείτε παλαιότερη ανάρτηση στο [1]), ο Σεφέρης μας δίνει μια κρυφή πόρτα που πίσω της βρίσκεται ένα σκηνικό από την προσωπική ζωή του Σεφέρη που συνδέεται μ’ αυτό το ποίημα. Ο R. Beaton που έγραψε την βιογραφία του νομπελιστα ποιητή μας (George Seferis: Waiting for the Angel, A Biography [2]) γράφει ότι στο ημερολόγιο του ο Σεφέρης αναφέρεται σε κάποια κοπέλα με το συνθηματικό όνομα Κλέλια (μια ηρωίδα από το βιβλίο του Σταντάλ, Το μοναστήρι της Πάρμας). Ο Beacon λέει ότι η κοπέλα αυτή προέρχονταν από μιά επιφανή οικογένεια του Βόλου και η οικογένεια του Σεφέρη τον πίεζει να την παντρευτεί. Ο Μπήτον στην βιογραφία του Σεφέρη λέει πως “ο ποιητής επισκέφτηκε το σπίτι της μητέρας της Κλέλια. Tο σπίτι ήταν παλιό με μιά μικρή αυλή μπροστά, 16ου αιώνα επιγραφές στους τοίχους και μία βιβλιοθήκη του 19ου αιώνα. Αυτές και άλλες λεπτομέρειες τις πέρασε στο ποίημα αυτό. Σε ένα γράμμα στην αδερφή του με ημερομηνία την προηγούμενη μέρα λέει “Το σπίτι της Κλέλια είναι ακριβώς όπως το σπίτι του Προύστ στο Καμπραί”. Το πoίημα εδώ ανοίγει με την πρώτη φράση στα γαλλικά από το μνημειώδες έργο του Προύστ “Σε αναζήτηση του χαμένου χρόνου” και ο τίτλος του συνδέει την εκκλησία του Αγίου Νικολάου με την απελευθερωτική αίσθηση της ασυναίσθητης μνήμης. Αλλα αντίθετα με το χαλαρωτικό αποτέλεσμα που είχε στον Μαρσέλ, εδώ το ποίημα αποδίδει την ασφυκτική αίσθηση που προκαλεί ένας περιγεγραμμένος και παλαιομοδίτικος τρόπος ζωής. Μια αισθητική εικόνα που καθρεπτίζει την εντύπωση που έδινε στον ποιητή ο πιθανός γάμος με μιά κοπέλλα που δεν γνώριζε σχεδον καθόλου. Στο ποίημα η ελπίδα/διέξοδος δίνεται από την στροφή που λέει
“Για να βρείς τη δροσιά του βουνού πρέπει ν᾿ ανέβεις ψηλότερα απ’ τὸ καμπαναριὸ
κι από το χέρι τοῦ Άη Νικόλα
κάπου 70 ή 80 μέτρα δεν είναι πολύ.
Κι όμως ἐκεί, λίγο ψηλότερα απ’ τὸ καμπαναριό, αλλάζει η ζωή σου.”

Tι έγινε ακριβώς εκεί το κατάλαβα σήμερα χάρη στην καλή φίλη της σελίδας Μαρία Συρούκη που ανέβασε στην ομάδα της Συζήτησης [3] μια αφιέρωση για την Ιωάννα Σεφεριαδου-Τσατσου επ’ ευκαιρία της επειτείου του θανάτου της σήμερα (πέθανε στις 30/9/2000). Στην ανάρτηση της στην ομάδα της Συζήτησης η κα. Συρούκη λέει: “Η Ιωάννα Τσάτσου ήταν μια αξιόλογη γυναίκα, συγγραφέας, σύζυγος του Κωνσταντίνου Τσάτσου, Προέδρου της Δημοκρατίας και αγαπημένη αδελφή του ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Το βιβλίο “Επιστολές του Γιώργου Σεφέρη στην αδελφή του, Ιωάννα (1934-1939) [4] είναι ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα , όπου ανακαλύπτεις, υπό μορφή ημερολογίου, στιγμές της ζωής του από τις διακοπές του στο Πήλιο και τη σχέση του με την κόρη του Αντώνη Καρτάλη , Φίλη (Εριφύλη;). Η επιστολή ειναι γραμμένη τον Αύγουστο του 1937,όταν υπηρετεί ως διπλωμάτης στο Προξενείο της Κορυτσάς και αποκαλεί την Ιωάννα , χαϊδευτικά,”Μπαμπουλι”… Κωδικοποιημένα αναφέρονται τα ονόματα της πόλης και της οικογένειας Καρτάλη (Ο Βόλος είναι η Πάρμα ,ο Αντώνης Καρτάλης … Αντόνιο Κόντι και η Φίλη … Κλέλια Κόντι)”

Εδώ είναι ένα κομμάτι από το άρθρο του Lifo [5] που είναι σχετικό (διαβάστετε όλο είναι καταπληκτικό – ή ακόμα καλύτερα διαβάστε όλο το βιβλίο):

“Στην Πάρμα (δηλαδή στο Βόλο] η Πλατεία του Αγίου Νικολάου είναι άσχημη ή χαριτωμένη ανάλογα με τη γωνιά που θα την κοιτάξεις. Η εκκλησία είναι καινούργια αλλά όχι κακόγουστη και έχει πάνω από τη μεγάλη της πόρτα την εικόνα του άγιου τριγυρισμένη με χταπόδια και με καράβια. Το καμπαναριό κάπως αποχωρισμένο από το σώμα της οικοδομής χτυπάει τις ώρες· στο βάθος είναι το βουνό με τα χωριά σπαρμένα στις πλαγιές του. Αριστερά είναι τα σπίτια της παλιάς οικογένειας των Κόντιδων [δηλ. Καρτάλη], αρχοντόσπιτα χτισμένα προς το τέλος του περασμένου αιώνα υπερήφανα και δύσπιστα. Εκεί κατέβηκα ίσια γραμμή από το βουνίσιο ερημητήριο της παλιάς μου φίλης καθώς χτυπούσε κατακόρυφα τις ακτίνες του ο ήλιος του Αυγούστου. – «Εδώ είναι το σπίτι του κυρ Αντώνη Κόντι» μού είπε ο σοφέρ. Έσπρωξα μια καγκελόπορτα, πέρασα μια πλακοστρωμένη αυλή και χτύπησα ένα κουδούνι. Μια υπηρέτρια με ύφος νιογέννητης φώκιας έβγαλε το κεφάλι της. – «Η δεσποινίς Κλέλια Κόντι»; Το σπίτι έμοιαζε έρημο, έπρεπε να πάω στο πλαϊνό. Την Κλέλια τη βρήκα περιτριγυρισμένη από φίλες της. Μου άνοιξε η ίδια την πόρτα. – «Θα μείνεις πέντε λεπτά και θα φύγεις» μού είπε βιαστικά καθώς την ακολουθούσα. Φορούσε ένα peignoir framboise και κόκκινα μυκονιάτικα πέδιλα. Κάθισα στον καναπέ του πατρογονικού σαλονιού. Ψηλά έπιπλα με κοιλιές Louis-Philippe, σκεπασμένα με κουκούλες άσπρες και στο διάδρομο ξυλογραφίες του 16ου αιώνα. Σπίτι μυθιστορηματικό. Άλλαξα λίγες φράσεις με τις επαρχιώτισσες φιλενάδες της. Έπειτα σαν να είχε δοθεί ένα μυστικό σύνθημα, χαιρέτησαν όλες κι έφυγαν. – «Άθλιο τέρας», είπα στην Κλέλια όταν μείναμε μόνοι, «αν δε σου είχα γράψει, θα μ’ άφηνες να περιμένω χρόνια ολόκληρα πάνω στο βουνό»

Οι φωτογραφίες: (Άγιος Νικόλαος από το ΔΗ.Κ.Ι.), Η Φίλη Καρτάλη από το [5], Το εξώφυλο του εν λόγω βιβλίου και το σπίτι των Καρτάληδων (από την συλλογή του Θ. Γέρμανου)

[1] 132. Piazza San Nicolo (του Γ. Σεφέρη εμπνευσμένο από την πλατεία του Αγ. Νικολάου στον Βόλο)https://www.facebook.com/…/a.2558134112…/298755006916560
[2] Beaton Roderick, “ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ – ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ”, Εκδ.Ωκεανίδα.

[3] Ομάδα “Συζητώντας για την Μαγνησία στο Πέρασμα του Χρόνου”:

[4] Σεφέρης Γιώργος, “Επιστολές στην αδερφή του Ιωάννα (1934-1939)”, Εκδότης: Μελάνι, 2019
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Νο. 1502 Τα πρώτα λουτρά του Βόλου (1902)

Νο. 1502 Τα πρώτα λουτρά του Βόλου (1902)
———————————-
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ φωτογραφία που ανέβασε ο αγαπητός φίλος Thanasis Germanos!… (και επιχρωμάτισε ο καλός φίλος Giorgio Asderis . . Πριν τα λουτρά του Αναύρου που άνοιξαν μερικά χρόνια μετά, υπήρχαν λουτρά μπροστά στο πάρκο (που δεν υπήρχε τότε…) στην περιοχή της Εξωραϊστικής – του τότε μεγάρου Σαραφόπουλου. Μέχρι σήμερα η μόνη απεικόνηση που είχαμε ήταν από ένα πίνακα του Ν. Χριστόπουλου, που είχαμε συζητήσει μερικές μέρες πρίν [1]. Η φωτογραφία του Θανάση συμπληρώνει ένα κενό. Και για μπόνους στο βάθος το εργοστάσιο του Νικούλη [2] και η άκρη της Γορίτσας!…

Έχω και μια θεωρία που σχετίζεται με τον Ντε Κίρικο.
Πιθανόν πολλοί να ξέρετε τα περίφημα Μυστηριώδη Λουτρά του Ντε Κίρικο (μια σειρά από έργα του π.χ. [3]) που οι κριτικοί τα θεωρούν εμπνευσμένα από τα Λουτρά του Αναύρου. Αλλά τα Λουτρά του Αναύρου έγιναν το 1906 όταν ο Τζόρτζιο είχε φύγει από τον Βόλο. Επομένως ήταν αυτά τα λουτρά της παραλίας που τον ενέπνευσαν και όχι τα Λουτρά του Αναύρου…

Ευχαριστούμε πολύ Θανάση!!!

[1] No. 1495. Λεπτομέρειες της παραλίας στο τέλος του 19ου αιώνα. https://www.facebook.com/…/a.25581341121…/2960045774120790/…
[2] 544. To βυρσοδεψείο Ζ. Νικούλη
https://www.facebook.com/…/a.255813411210…/545621605563231/…
[3] https://www.facebook.com/groups/273892766348819/permalink/818347275236696/

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Νο. 1497 Βολιωτάκια και Γάλλος στρατιώτης (1917)


Εξαιρετική φωτογραφία που ανέβασε στην ομάδα της Συζήτησης η κα Μαρία Συρούκη. Ευχαριστώ πολύ! — Πολύ ανοιχτός ο χώρος. Υπολογίζω Περραιβού και ανατολικότερα. Εσείς τι λέτε;

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Νο. 1481 Ποίηση και δέντρα όσα θέλετε!

“Στη Θεσσαλία είδα πολλά και περίεργα. Εκείνο το Πήλιο, τι λαμπρό που είναι! Αμέ τα βουνά που, όταν είναι κάτω κανένας, μέσα στην ρεματιά, σου φαίνεται κι ανεβαίνουν από κάθε μέρος σα θεόρατος τοίχος. Μου θυμίζουν εκείνα τα δημοτικά τα παραμύθια, που κάθεται ένας δράκος και φυλάει θησαβρούς. Το ίδιο και η Θεσσαλία. Πλούσιος τόπος χωρίς δρόμους. Παλάτι μάλαμα γεμάτο, μα που είναι από μέσα κλειδωμένο.

Ποίηση και δέντρα όσα θέλετε. Ταξιδέψαμε νύχτα με την γυναίκα μου. Μεσάνυχτα φύγαμε από τη Ζαγορά και δεν ξέρετε τι μαγεφτικό που είτανε το φεγγάρι. Πουθενά δεν είναι τέτοιο θέαμα μοναδικό. Βουνά και θάλασσα μαζί, πελώρια και τα δύο. Τάχει αφτά μόνο η Θεσσαλία. Καλός ο τόπος και η φιλοξενία χρυσή…”

Από το “Ρόδα και Μήλα” του Γιάννη Ψυχάρη, 1902 (https://books.google.com/books?id=ceANAAAAYAAJ), ο οποίος λίγο καιρό πριν ήταν φιλοξενούμενος του Δροσίνη στην Ζαγορά. Ο Ψυχάρης ήταν γλωσσολόγος και καθηγητής της ελληνικής γλώσσας στο Παρίσι. Φανατικός δημοτικιστής, εξ ου και τα “θησαβρούς”, “μαγεφτικό” και “αφτά” στο κείμενο.

ΣΗΜ. Η κάρτα είναι του Στέφανου Στουρνάρα. Καλοκαιρινός είναι ένας χείμαρος στο μέσο της διαδρομής από την Ζαγορά στο Πουρί.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Νo. 1470. Το όνειρο


Ο ύπνος μου ήταν ελαφρύς, μα το όνειρο έντονο.

Ζούσα στην αγαπημένη μου πόλη που ήταν όμορφη αλλά περνούσε δύσκολες ώρες.
Ο Οικονομάκης έγραφε στην πρώτη σελίδα της Θεσσαλίας για τις βαριές μέρες της καραντίνας.
Ο Καραμάνης στο βουνό κι ο Πιτσιώρης στην πόλη θεράπευαν τους αρρώστους.
Ο Τριχόπουλος έκανε τις ημερήσιες ανακοινώσεις και έτρεχε στα χωριά που είχαν μολυνθεί.
Ο Γεωργιάδης ήταν ενημερωμένος με τις τελευταίες μεθόδους απολύμανσης από την Ευρώπη και φρόντιζε την πόλη.
Ο δεσπότης Ιωακείμ οργάνωνε συσσίτια με ντελίβερι και έλεγε κάντε εκκλησία την καρδιά σας.
Η Αννέτα Τσολάκη διοργάνωνε παιδικές χορωδίες και δρώμενα στο ΥouΤube.
Ο Στέφανος Στουρνάρας φωτογράφιζε τους άδειους δρόμους και τους έκανε να φαίνονται ακόμα πιο όμορφοι.
Ο Δελμούζος αρίστευε και πρωτοπορούσε ΚΑΙ στην τηλεκπαίδευση.
Οι Πηλιορείτες εν Αιγύπτω στέλνανε φορτία με μάσκες και μέσα ατομικής προστασίας, και οι ριψοκίνδυνοι ζαγοριανοί έβγαιναν στην φουρτουνιασμένη θάλασσα για να φέρουν χαρτιά κουζίνας και απολυμαντικά.
Ο Αθανασάκης δώριζε καινούργιο νοσοκομείο.
Ο Καρτάλης ξανασχεδίαζε την πληγωμένη οικονομία.

Και ξύπνησα. Και θυμήθηκα τους φίλους μου. Και ίδρωσα.
____________________________________________
ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το ΔΗ.Κ.Ι.
Για όσους δεν αναγνωρίζουν κάποια ονόματα – όλοι τους έζησαν στην πόλη μας τον περασμένο αιώνα, και έπαιξαν τον ίδιο ή ανάλογο ρόλο με μεγάλη επιτυχία στα χρόνια τους. Ψάξτε τους. Θα με καταλάβετε καλύτερα.

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment