No. 1169 Vangelis


Ο καλός φίλος της σελίδας ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΣΙΝΑΡΗΣ ανέβασε στην σελίδα της Συζήτησης (https://www.facebook.com/groups/273892766348819/ ) ένα βίντεο μοντάζ μιας συνέντευξης του γνωστού Βαγγέλη (Παπαθανασίου) στον Τ. Μητρογώγο. Δείτε την εδώ:
https://www.facebook.com/katsinares/videos/10210606723714931
Νομίζω ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον. Περάστε τα πρώτα 1:45 αν βιάζεστε, (έχει τα Chariots of Fire) – από εκεί αρχίζει το μέρος της συνέντευξης που ο Βαγγέλης αναφέρεται στο Βόλο που θυμάται. Μην δώστε προσοχή σε κάποιες μικρές ανακρίβειες – ο χρόνος έχει αυτό το αποτέλεσμα. Νομίζω πως η ευαισθησία του βγαίνει πολύ αυθόρμητη. Το άκουσα με ευχαρίστηση. “Έλιωσα” όταν είπε “Νομίζω πως είμαι πολύ τυχερός που γεννήθηκα στο Βόλο”… Η εικόνα είναι ο Βαγγέλης μικρός παίζοντας πιάνο (από το βίντεο της συνέντευξης)

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

Νο. 1168 Η μάχη του Σαρακηνού (πίνακας Γιάννη Ραφανίδη)

Επέτειος της πρώτης μάχης του Σαρακηνού (1878) στις 6 Φεβρουαρίου (140 πρίν!), και δράττομαι της ευκαιρίας να σας δείξω τον πίνακα αυτό του Γιάννη Ραφανίδη που τον ανάρτησε ο καλός φίλος @Thanasis Germanos. Για τον ζωγράφο δείτε περισσότερα στην ομάδα της συζήτησης.

Για την μάχη του Σαρακηνού, κατ’ αρχάς ας θυμηθούμε πως πρόκειται για δύο (και όχι μια όπως πολλοί νομίζουν) μάχες του Σαρακηνού ( https://tinyurl.com/ybulbdje ). Δεν είναι σίγουρο σε ποιά από τις δύο αναφέρεται ο πίνακας.
Διαβάστε πως περιγράφει λυρικά την μάχη της 6/2/1878 σε ένα ποίημα της εποχής την μάχη της 6/2/1878 ο Κ. Σακελλαρίδης εδώ https://tinyurl.com/y74pnkbt . Περιγραφή της ίδιας μάχης από αυτόπτη μάρτυρα θα βρείτε εδώ: https://tinyurl.com/y82qjvyw . Tα γεγονότα του 1878 που άρχισαν από την μάχη της Σουρβιάς ( https://tinyurl.com/yclrp9vq ) και τελείωσαν με την δεύτερη μάχη του Σαρακηνού το Μάρτιο του ίδιου χρόνου και την δολοφονία του Κάρολου Όγλ μπορεί να μην είχαν άμεσο αποτέλεσμα αλλά επιβεβαίωσαν την επιθυμία των Ελλήνων της Θεσσαλίας για ανεξαρτησία και ένωση με την κυρίως Ελλάδα. Επιπλέον συνεισέφεραν στην πολιτική πίεση που οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στην προσάρτηση της Θεσσαλίας.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

No. 1167. Άναβε τα καντήλια


“Από τις Μηλιές στο Ξουρίχτι, μισή ώρα δρόμος με το αυτοκίνητο, είχαν γίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια δώδεκα ατυχήματα. Οι παλιοί λέγανε πως και πιο πριν, απ΄το 40 και μετά, κάθε χρόνο έπεφταν στο γκρεμό ένα-δυο αυτοκίνητα. Ιδίως το χειμώνα που χιόνιζε και γλιστρούσαν τα λάστιχα. Σ’ αυτές τις στροφές του Πηλίου, που έμοιαζαν με φίδι, η γκρεμίλα ήταν απότομη κι έφτανε μεριές-μεριές στα εκατό ή και στα διακόσια μέτρα. Ο δρόμος ήταν στενός και οι στροφές κλειστές. Κατά διαστήματα απ΄ την μεριά του γκρεμού είχαν χτιστεί δώδεκα μικρά εικονοστάσια εις ανάμνησιν αυτών που σκοτώθηκαν. Άλλα ήταν πρόχειρα φτιαγμένα, με τις πέτρες της περιοχής στοιβαγμένες σαν ξερολιθιές και μ’ έναν ξύλινο σταυρό στην κορυφή, και άλλα ήταν πολύ περιποιημένα, με σύρτη και σιδερένιο πορτάκι, σοβαντισμένα από μάστορα.
Κάθε εικονοστάσι είχε μέσα την εικόνα του αγίου που αντιστοιχούσε στο όνομα κάθε νεκρού, το γυάλινο καντήλι, φυτίλια, λαδάκι, ξερά φύλλα δάφνης, ένα κουτί σπίρτα. Στη βάση υπήρχε μια μαρμάρινη πλάκα που έγραφε το όνομα ή και τα ονόματα των νεκρών και την ημερομηνία του δυστυχήματος. Δύο από τα εικονοστάσια είχανε τον Αη-Γιώργη που σκοτώνει τον δράκοντα, καβάλα στ’ άλογο, ένα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, πολύ νέο, που έμοιαζε με το ψηφιδωτό της Αγίας Σοφίας. Για τον Προκόπη, τον υδραυλικό από την Τσαγκαράδα, υπήρχε ο Άγιος Προκόπιος, ο πολεμιστής άγιος με τη φολιδωτή πανοπλία και για τη Μαρίνα, τη φοιτήτρια από τις Μηλιές, η Αγία Μαρίνα που έμοιαζε με την ζωγραφιά του λαϊκού ζωγράφου Παγώνη. Τρία είχαν την Παναγία με τον Χριστό αγκαλιά. Ένα τον Άγιο Κωνσταντίνο με την Αγία Ελένη και το σταυρό στη μέση, άλλο τον Άγιο Νικόλαο με το ευαγγέλιο στο χέρι. Το πρώτο καθώς ανεβαίνουμε, είχε την Σταύρωση και το τελευταίο την Ανάσταση του Χριστού με τους φύλακες να κοιμούνται γύρω από το μνημείο.
Τη φωνάζανε Λίτσα και ήταν η καρβουνιάρα της περιοχής. Είχε καμίνι στο Ξουρίχτι. Έφτιαχνε την αρχέγονη τούμπα μαζί με τα δυο ανίψια της σ΄ ένα χωράφι δίπλα στο σπίτι της. Η δύσκολη εργασία, που μετέτρεπε τα ξύλα σε κάρβουνα επαναλαμβανόταν πολλά χρόνια απαράλλαχτη. Καμιά βοήθεια δεν είχε από τη σύγχρονη τεχνολογία, ούτε και την επιθυμούσε. Γνώριζε πως θα στήσει τα ξυλα, πώς θα ρίξει τη λάσπη, πώς θ’ ανάψει τη φωτιά, πώς θ’ αφήσει τις διαφυγές του καπνού, ενώ τα ξύλα θα καίγονται. Τέλος πως θα τα σβήσει στην κατάλληλη στιγμή. Από τις Μηλιές μέχρι τη Ζαγορά, απ΄αυτήν ψώνιζαν τα κάρβουνα. Μόλις πέθανε ο άντρας της, μετά από πολύχρονη ασθένεια, αποφάσισε να πάρει δίπλωμα οδήγησης και τα κατάφερε στα σαράντα της. Κατέβηκε στο Βόλο και αγόρασε από μάντρα ένα παλιό στρατιωτικό αυτοκίνητο Ντόιτς ημιφορτηγό, με μεγάλες ρόδες και καρότσα που την σκέπαζε με ένα καραβόπανο. Από τότε άρχισε να μοιράζει τα κάρβουνα στα μαγαζιά και κάθε βράδυ, βρέξει χιονίσει, άναβε τα δώδεκα καντήλια.

Καμιά νύχτα δεν έλειψε. Γύρω στις έξι το χειμώνα και γύρω στις οχτώ το καλοκαίρι κατηφόριζε. Τίποτα δεν μπορούσε να την σταματήσει. Όσο πιο δύσκολη η διαδρομή, τόσο πιο ευχαριστιόταν. Ιδιαιτέρως της άρεσε να βλέπει στο χιόνι τα αποτυπώματα από τις ρόδες, που μετά από λίγο έσβηναν. Το αυτοκίνητο σπάνια κολλούσε στο χιόνι. Όμως δυο φορές τη βρήκαν οι εκχιονιστικές μπουλντόζες το πρωί. Το Ντόιτς ήταν σκεπασμένο ολόκληρο απ’ το χιόνι και αυτή, τρέμοντας από το κρύο, προσπαθούσε να ζεσταθεί τυλίγοντας πάνω της φλοκάτες και κουρελούδες.

Δεν ήταν ιδιαιτέρως θρήσκα. Στην εκκλησία πήγαινε μόνο στις μεγάλες γιορτές, αλλά ένιωθε πως βρήκε για τον εαυτό της μια αποστολή, ένα καθήκον. Σαν να ήθελε ν’ αρπαχτεί από κάτι, να το πιστέψει, να το υπηρετήσει.

Όταν κάποιο συγγενείς των νεκρών επισκέπτονταν το Πήλιο, περνούσαν απ’ τη μάντρα της στο Ξουρίχτι. Η Λίτσα τους κερνούσε τσίπουρο με τουρσί και τους έβγαζε σπεντζοφάι με λουκάνικο δικό της. Οι επισκέπτες της άφηναν λάδι και φιτίλια για τα καντήλια. Μετά, Χριστούγεννα και Πάσχα, η Λίτσα τους έγραφε ευχές, γιατί τους θεωρούσε συγγενείς της. Την παραμονή των Χριστουγέννων, όσοι έβλεπαν από μακριά την πορεία του παλιού αυτοκινήτου με την φωτισμένη καρότσα σταυροκοπιόντουσαν. Έμοιαζε με μυστική λιτανεία, σαν καθημερινό, αναμενόμενο θαύμα. Έσκαβε με τα χέρια της το νωπό χιόνι, για ν’ αποκαλύψει το σταυρό και το πορτάκι στο εικονοστάσι. Οι μικρές φλογίτσες από τα δώδεκα εικονοστάσια ζεσταίναν την ψυχή της. Καθώς το αυτοκίνητο αγκομαχούσε στην ανηφόρα, ένοιωθε πως την χαιρετούσαν οι ψυχές των νεκρών, πως της χαμογελούσαν οι άγιοι.

Έπεσε γυρίζοντας στο χωριό της. Το Ντόιτς, διακόσια μέτρα κάτω στον γκρεμό, σαπίζει χρόνια τώρα. Για την Λίτσα – αλήθεια ποιο ήταν το βαφτιστικό της όνομα; – δεν χτίστηκε εικονοστάσι. Όμως όσοι βλέπουν το γκρεμισμένο αυτοκίνητο και ρωτούν τους παλιούς μαθαίνουν τ΄ όνομά της. «Λίτσα τη λέγανε και άναβε τα καντήλια»…”

—–
Διήγημα, παραβολή ή αληθινή ιστορία;
Από το βιβλίο του Βολιώτη σκηνοθέτη και συγγραφέα Λάκη Παπαστάθη «Η ήσυχη και άλλα διηγήματα», εκδόσεις Νεφέλη 2005. http://lakispapastathis.gr/bio-2/
H φωτογραφία

είναι από το Google Maps.
Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Νο. 1166 Σκάλα στον ουρανό :)


Καλό μήνα!

Τελευταία φωτογραφία από την σειρά φωτογραφιών σχετικές με την ανέγερση του Β’ Γυμνάσιου (1971). Από τις πιο καλλιτεχνικές.
Όλη η σειρά είναι εδώ: http://domesindex.com/buildings/sxoleio-sto-bolo/
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο της σελίδας Apostolis Zisimatos που την επισήμανε.

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

No. 1165 Τσάκστουν…φάτουν…κλάδεψτουν (Γ. Τσίγκρας)

“Το τελικό σφύριγμα του «βούδα με το μαύρο σώβρακο», που παρέμενε επί 90 λεπτά απαθής στη σέντρα, πάγωσε ένα ισόπαλο 2-2. Δεν θυμούμαι ποιος κέρδισε, στην κλήρωση, εκείνο τον αξέχαστο αγώνα κυπέλλου μεταξύ του Πυράσου Αγχιάλου και του Αστέρα Ριζομύλου που διεξήχθη μια χειμερινή Πέμπτη του 1963, στο παλαιό γήπεδο του Ολυμπιακού, από το οποίο σώζεται σήμερα μόνον ένα κομμάτι της ανατολικομεσημβρινής τουβλόχτιστης περίφραξης-φτάνουν την ακιδωτή κορυφή του τα πιτσιρίκια που μένουν στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που χτίσθηκε στο οικόπεδο του αγωνιστικού χώρου.

Βέβαια την, κατά το κλισέ των σημερινών αθλητικογράφων, μάχη της κερκίδας, κέρδισαν οι οπαδοί του Αστέρα, οι καμπίσιοι “σκορδάδες”, σύμφωνα με το απαξιωτικό μονόλεκτο που κραύγαζαν ρυθμικά οι φίλοι του Πυράσου, οι παράλιοι “ψαρόμυαλοι”.

Επικεφαλής των οπαδών του Αστέρα ήταν η 105χρονη μανιά Κολοβίνα. Με την καραγκούνικη φστάνα της, με τη στραβή μαγκούρα της κι ένα αντιασθματικό (έτσι το΄λεγε) τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα. Η μανιά με τις φοβερές προστακτικές:

Τσάκστουν…φάτουν…κλάδεψτουν…

Ο ήλιος, με γεύση πικραμύγδαλου στην έναρξη, άρχισε στη συνέχεια να βουλιάζει πίσω από το ακρόριο της δυτικής μαγούλας που ονομάζουμε Παλατάκι, ώσπου ένα κίτρινο ημίφως, πηχτό σαν ομίχλη, σκέπασε το γήπεδο, τους παίχτες και τους φιλάθλους, σκέπασε το γειτονικό λόφο της Γορίτσας έφτασε έως και την κοίτη του διπλανού Ανάβρου, όπου κούρνιαζαν τα εντεταλμένα να επαναφέρουν την πέτσινη μπάλα παιδιά.

Στο ημίφως αυτό, σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ανέμιζε, σαν ακριτική σημαία, η Κολοβίνα.

Αλλά και στη συνέχεια, ηγήθηκε της πορείας στους δρόμους του παλιού Βόλου τραγουδώντας “θα μας κιρδίσιτι στουν κούρου απ΄ του γρουν'” έναν- να το πούμε έτσι- ύμνο της ομάδας τους των χρόνων εκείνων.

Δεν κουρεύονται ποτέ τα γουρούνια, άρα είμαστε αήττητοι, πάντα θα σας κερδίζουμε, έστω και με το στρίψιμο της δεκάρας.”

ΣΗΜ. Αυτή είναι η αρχή του διηγήματος η Κολοβίνα του Γιάννη Τσίγκρα από το βιβλίο του “Ένα βιου-μάστερ χωρίς χιονάτη και νάνους”, Βόλος 2014. Το διήγημα αυτό μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ http://stellasliterarybistro.com/tsigras.htm . Ευχαριστώ τον αγαπητό φίλο Christos Pinas που μου υπέδειξε την θέση του γηπέδου στο οποίο αναφέρεται το διήγημα. Είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται στην καρτ ποστάλ του Διαμαντόπουλου (αρχές δεκαετίας του 1930).

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

No. 1164. Παράθυρο στο παρελθόν


————————————–
Ωραία καλλιτεχνική φωτογραφία.
Στην αρχή ρώτησα ποιος θα μαντέψει τι βλέπουμε;
Είσαστε πολλοί που το ξέρατε!… Βλέπουμε από το βόρειο κτίριο του Β’ Γυμνασίου το παλιό γήπεδο ποδοσφαίρου που κάποτε ήταν το σκοπευτήριο του Κυνηγητικού Συλλόγου Βόλου.
Σήμερα το γήπεδο είναι όπως το δείχνει η φωτογραφία του αγαπητού φίλου Christos Pinas – που πήγε και το φωτογράφησε ειδικά για μας – εδώ:
https://scontent.fewr1-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/27332663_10210756200756845_6597591191122135155_n.jpg?oh=bf7d1de8bd5141e420d6c6f3da6ea415&oe=5ADA3E84

Από την ίδια σειρά φωτογραφιών όπως και η Νο. 1163, από το αρχείο του Δημήτρη Καλαποδά, που ανάγονται στην εποχή λίγο πριν την ολοκληρωση του κτιρίου στα 1971. Επ’ ευκαιρία κομμάτια του κτιρίου του Σκοπευτηρίου είχαμε δει σε παλαιότερες αναρτήσεις. Ποιός θυμάται που και τι;

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Νο 1163. B’ Γυμνάσιο (1971)


Φωτογραφία του Β’ Γυμνασίου κοντά στην αποπεράτωση της κατασκευής του (1971). Αρχιτέκτων ο τρικαλινός Ιωάννης Λιάπης (https://el.wikipedia.org/wiki/Ιωάννης_Λιάπης) που δίδαξε και ώς βοηθός του Δ. Πικιώνη στο Ε.Μ.Π.
(Ανοίξτε σε πλήρη οθόνη).
Και πίσω από το σχολείο, ενα μείγμα του παλιού και του καινούργιου. Οι πολυκατοικίες στην Πολυμέρη έχουν αρχίσει. Η μεταμόρφωση να είναι γρήγορη και έντονη.

ΣΗΜ. Από το αρχείο του Δημήτρη Καλαποδά.
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο της σελίδας Apostolis Zisimatos που την επισήμανε.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment