Ζαγορά και Θεόδωρος Αφεντούλης

Πλατεία Αγίου Γεωργίου, Ζαγορα (Στέφανος Στουρνάρας ~1920)

Πλατεία Αγίου Γεωργίου, Ζαγορα (Στέφανος Στουρνάρας ~1920)

H οδός Θ. Αφεντούλη, ήταν (*) ακριβώς δίπλα στην οδό Φιλίππου Ιωάννου – κατά ένα αρμόζοντα τρόπο μιάς και οι δύο τους ήταν καθηγητές πανεπιστημίου στο νεαρό τότε ελληνικό κράτος, και οι δυό από την Ζαγορά. Ο Αφεντούλης ήταν καθηγητής ιατρικής, βουλευτής αλλά και θερμός υποστηρικτής της επανάστασης στο Πήλιο. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στο http://www.biol.uoa.gr/istorika-stoixeia/8eodwros-afentoylhs.html. Εκτός από τα επιστημονικά συγγράματα που έγραψε, δημοσίευσε πεζά και ποιήματα καθώς και μεταφράσεις σημαντικών ξένων συγγραφέων. Το συγγραφικό του ύφος ήταν απλοϊκό αλλά με μιά ιδιαίτερη ζέστη και αφθορμητισμό. Εδώ παραθέτω ένα ποίημα που έγραψε το 1892 σε “παραλλαγή” του γνωστού “ομόηχου” δημοτικού τραγουδιού:

“Γυναίκα λέω δεν μπορώ αυτού μεσ΄ την Αθήνα
Ολοχρονής να κάθωμαι, να ψήνωμαι, να σκάνω.
Δεν ημπορώ, δεν δύναμαι να κολυμβώ στην σκόνη
με το λαρύγγι μου στεγνό, με τυφλωμένο μάτι.
θ’άρθω την γυναικούλα μου, τα τρυφερά παιδάκια
θ’άρθω γοργά να φορτωθώ στην ράχη μου. Να στήσω
το φτωχικό καλύβι μας εδώ στον Άγιο Γιώργη,
στην Ζαγορά, στα κρύα νερά και στην πολλή δροσούλα
να παίζουν τα παιδάκια μας στα χώματα, στα χιόνια.
Να λούζωνται με κρύσταλλα, να πολεμούν με μήλα,
να τρών κορόμηλα ξυνά, κι αχλάδια και φουντούκια.
να γείνουν άνδρες δυνατοί, ωσάν τον παπουλή τους
όπου ξυπνά πολλά πουρνό και χαιρετά τον ήλιο,
όταν προβαίνει την αυγή, στην θάλασσα λουσμένος
κι΄όλο χρυσόνει τα βουνά και ροδοκοκκινίζει,
σαν την ωραία κοπελιά που κλίνη παρατάει
και πάει στην βρύση να πλυθή, λάμπει το μάγουλό της,
παίζουν στ΄αέρι τα ξανθά της κεφαλής πλοκάμια,
σκεπάζοντας την ωμορφία του στήθους τη χιονάτη.
Εδώ χρυσή γυναίκα μου, εδώ εδώ θα ρθούμε.
εδώ να ζήσουμε οι δυοί σαν τρυφερά τρυγώνια,
εδώ και να γεράσουμε σαν ο θεός το θέλει.
Κι΄όταν γυρίσουν οι καιροί και φθάσουνε οι χρόνοι,
θα κοιμηθούμε και οι δυό εκεί στον άγιο Γιάννη
με τ΄αηδονιού τη μουσική, τη συντροφιά του κούκου,
στο πλάγι μας τη ρεματιά με σκληθρα με πλατάνια
μ’ αγράμπελη, βατομουργιαίς και δάφναις και μυρσίναις
κι’όχι βαρύ το σκέπασμα με μαρμαρένια πλάκα.
Τη νύχτα στην αστροφεγγιά τριγύρω μας οι γρύλλοι
θα κελαηδούν γλυκά γλυκά και θα μας νανουρίζουν
νάναι γλυκύς ο ύπνος μας, ατάραχος, αιώνιος.
Δυό σταυροί θα μαρτυρούν κι΄οι δυό πλαγι με πλάγι
που κρύβεται η κεφαλη στο λουλουδένιο στώμα.

ΣΗΜ. Η επιστολική κάρτα είναι του Στέφανου Στουρνάρα.
(*) Μου είπαν πως η ονομασία άλλαξε -και είναι σήμερα Κίτσου Μακρή.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s