“Το ποδήλατό μου”

Από το FB wall της κυρίας Αννα Κουσιατζά, με την άδεια της.

Από το FB wall της κυρίας Αννα Κουσιατζά, με την άδεια της.

Φιλοξενούμε σήμερα το κείμενο του φίλου της σελίδας Λευτέρη Τσίλογλου από το βιβλίο του “Κι όμως ήταν όμορφα”, εκδόσεις Κέδρος 2010 . Η φωτογραφία δεν είναι από το Βόλο, αλλά απότην ευρύτερη θεσσαλική περιοχή (ευχαριστώ την καλή φίλη Αννα Κουσιαντζά που μου επέτρεψε να την χρησιμοποιήσω) και ταιριάζει στο κείμενο.

“Στα μαθητικά μου χρόνια η Νέα Ιωνία δεν είχε δικό της Γυμνάσιο. Υπήρχε μόνο ένα κολοβό παράρτημα του 2ου Γυμνασίου Βόλου, χωρίς δικές του κτηριακές εγκαταστάσεις. Προσωρινά στεγαζόμασταν στο συγκρότημα των δημοτικών σχολείων του 7ου – 8ου που είχε μεγάλα και άνετα – με τα κριτήρια της εποχής – κτήρια και το κυριότερο μεγάλο και βολικό προαύλιο. Είχε μόνο τις τέσσερις από τις έξι τάξεις του Γυμνασίου, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Έκτη. Για την Εβδόμη και Ογδόη τάξη έπρεπε να πας αναγκαστικά στο κεντρικό που βρισκόταν κάτω στη πόλη. Έτσι θα γινόταν, μόνο που οι σεισμοί του 1955 έφεραν τα πάνω κάτω και άλλαξαν νωρίτερα τα δεδομένα.

Τα σχολικά κτήρια της πόλης έπαθαν σοβαρές έως ανεπανόρθωτες ζημιές. Την υπόλοιπη σχολική χρονιά τα μαθήματα έγιναν στην ύπαιθρο. Εκεί έγιναν και τα διαγωνίσματα στο τέλος του σχολικού έτους Το Σεπτέμβριο ειδοποιηθήκαμε ότι προσωρινά θα πρέπει να πάμε σχολείο κάτω στη πόλη. Στην άλλη άκρη της πόλης-στη περιοχή Τσιμπούκη – όπου είχαν χτιστεί πρόχειρα παραπήγματα για τα δυο Γυμνάσια αρρένων του Βόλου. ( Ύστερη προσθήκη Προσφορά της Κυπριακής Κυβέρνησης στο Βόλο) Ήταν πολύ μακριά και δεν υπήρχε αστική  συγκοινωνία βολική να μας πηγαίνει. Έτσι μπήκε επιτακτική η ανάγκη να προμηθευτούμε κάποιο μέσο μεταφοράς. Εκείνη την εποχή ο Βόλος ήταν μια πόλη γεμάτη  με ποδήλατα. Ο Πατέρας αγόρασε από κάποιον γνωστό του ένα μεταχειρισμένο. Ασημί στο χρώμα αλλά γερό από εκείνες τις φουρνιές που η αγορά τους ήταν για μια ζωή. Το ίδιο έγινε σχεδόν με όλους τους συμμαθητές μου. Το ποδήλατο με απελευθέρωσε και μούδωσε άλλον αέρα. Η δυνατότητα να μετακινείσαι εύκολα και γρήγορα ήταν μια εμπειρία πρωτόγνωρη για μένα και συναρπαστική. Την εξάντλησα στο έπακρο. Στη σέλα και τη σκάρα του μετέφερα φίλους και κορίτσια, γνώρισα πολλά από τα προάστια της περιοχής που προηγουμένως αυτό δε ήταν τόσο δυνατό και τόσο εύκολο. Το ποδήλατο έβγαλε με το παραπάνω τα λεφτά του και μου έδωσε καινούργιες εμπειρίες  και χαρές.

Όταν άρχισαν τα μαθήματα τα ποδήλατα βρήκαν μια ακόμη ωφέλιμη χρήση. Το παράρτημα της Νέας Ιωνίας ήταν το μόνο  μικτό Γυμνάσιο της πόλης για προφανείς και πρακτικούς λόγους. Η μεταφορά μας στα κεντρικά άλλαζε εκ των πραγμάτων τα δεδομένα. Τα κορίτσια έπρεπε να πάνε στο θηλέων. Ιππότες εμείς αναλάβαμε το καθήκον να τις μεταφέρνουμε εκεί.

Στο καινούργιο περιβάλλον βρεθήκαμε μπροστά σε νέα προβλήματα. Δεμένη και φασαριόζικη η ομάδα που κατέβηκε από το συνοικισμό δημιούργησε αμέσως αντιδράσεις. Ήταν, από ότι θυμάμαι, τα τελευταία ρετάλια των ρατσιστικών αντιδράσεων που συνάντησα στη ζωή μου. Εκεί διάφοροι  ελαφρόμυαλοι «ντόπιοι» νεαροί, γόνοι «καλών οικογενειών» άρχισαν να ψιθυρίζουν τα γνωστά για τουρκόσπορους και γύφτους. Τώρα όμως είχαμε το κατάλληλο φορτίο αυτοπεποίθησης και τις αντίστοιχες δυνάμεις να λύσουμε με βίαιο τρόπο τέτοια φαινόμενα. Και αυτό κάναμε. Έπεσε ο απαραίτητος τσαμπουκάς να σπάσει μια και έξω αυτή η νοοτροπία. Η ομάδα μας διέθετε κορμιά, εν ενεργεία ποδοσφαιριστές της Νίκης Βόλου, ικανούς να γίνουν φόβητρο αλλά και εκτελεστικά όργανα αυτής της πολιτικής.

Τότε συνέβη αυτό που για τα δικά μας ήθη ήταν ανήκουστο. Όταν μπήκε μέσα στην τάξη ο καθηγητής των μαθηματικών Οικονομίδης, που ήταν και ο γυμνασιάρχης του 2ου , σηκώθηκε ένας μαθητής και έδειξε τρεις από μας ως υπεύθυνους για το ξύλο που είχε πέσει προηγουμένως. Βεβαίως ο ένας από αυτούς ήμουν εγώ. Μας έδιωξε από την τάξη χωρίς άλλες διαδικασίες. Τότε έγινε κάτι που οι ντόπιοι δεν το περίμεναν. Μαζί μας σηκώθηκαν όλα τα παιδιά από τη Νέα Ιωνία. Δε μπορούσαμε να ανεχτούμε κάτι τέτοιο. Με τα ποδήλατα αντί να παρακολουθήσουμε τα μαθήματα, κάναμε όλοι σκασιαρχείο πηγαίνοντας βόλτα στην Αγριά. Το ίδιο συνέβη και τις επόμενες δυο μέρες. Οι αρμόδιοι ενημέρωσαν τους γονείς μας, αλλά τελικά βρέθηκε μια καλύτερη λύση.

Η πόλη του Βόλου, λόγω των μεγάλων καταστροφών από τους σεισμούς, ήταν σε οικοδομικό οργασμό. Βρισκόταν σε ιδιότυπο καθεστώς διοικούμενη από το στρατηγό Ιατρίδη. Οι στρατιώτες έχτιζαν το δικό μας παράπηγμα για το Γυμνάσιο της Νέας Ιωνίας. Πήγαμε όλα τα αγόρια να κάνουμε εκεί μεροκάματα για να τελειώσει μια ώρα αρχήτερα. Πράγματι σε λίγες μέρες μπήκαμε στις δικές μας αίθουσες. Εκεί τελείωσα την έκτη τάξη.

Την επόμενη χρόνια έπρεπε να πάμε έτσι κι αλλιώς κάτω στη πόλη. Τώρα όμως ήταν απαραίτητο να  γίνει επιλογή ανάμεσα στο κλασσικό και το πρακτικό. Από τα 17 αγόρια του συνοικισμού μόνο 2 πήγαμε στο πρακτικό. Η περσινή ένταση είχε τώρα αμβλυνθεί, είχαν ανακατευθεί τα χνώτα μας, είχαμε μεγαλώσει και ωριμάσει. Ο καθένας σεβόταν τις ευαισθησίες του άλλου. Με το συμμαθητή που πριν μας «κάρφωσε» γίναμε και φίλοι. Η αλληλοκατανόηση και η ανοχή είναι το φάρμακο για την ήρεμη και ειρηνική συμβίωση.

Δεκέμβρης  2008″

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s