332. Το ναυπηγείο στα Πευκάκια (γύρω στα 1910)

Καρτ ποστάλ του Στέφανου Στουρνάρα

Καρτ ποστάλ του Στέφανου Στουρνάρα

Μιά σπάνια απεικόνηση του ναυπηγείου στα Πευκάκια (χωρίς πεύκα …) από κάρτ ποστάλ του Στέφανου Στουρνάρα γύρω στα 1910. Δεν έχω υπόψη μου άλλη πιό παλιά φωτογραφία αυτού του σημείου του Βόλου.  Ακολουθεί μιά σύντομη ιστορία του ναυπηγείου από ένα απάνθησμα ενός ανυπόγραφου άρθρου του Ταχυδρόμου  [1].

“Η δημιουργία του ταρσανά οφείλεται στον πατέρα του ζωγράφου Ν. Χριστόπουλο, τον Αθανάσιο Χριστόπουλο ο οποίος κατέφθασε στο Βόλο από τη Σύρο στα 1875 και ήταν χιώτικης καταγωγής….Όπως καταδείχνουν τα γεγονότα επρόκειτο για έναν έξυπνο δημιουργικό και διορατικό νησιώτη που αμέσως διέβλεψε τι απουσίαζε από το αναπτυσσόμενο λιμάνι του Βόλου. Ένα, έστω μικρής δυναμικότητας, ανελκυστήριο – επισκευαστήριο σκαφών που θα μπορούσε όμως να προσφέρει υπηρεσίες σε σημαντικό αριθμό πλεούμενων, καλύπτοντας ένα μεγάλο κενό. Ταρσανάδες και ναυπηγεία οργανωμένα, τότε υπήρχαν μόνο στα νησιά Σκιάθο και Σκόπελο, όπου ανθούσε η ναυτιλία και γίνονταν ευάριθμες ναυπηγήσεις σκαριών, ενώ μικρότερες μονάδες συναντούμε στο Τρίκερι και στο Ανατολικό Πήλιο…

Ο ζωγράφος Χριστόπουλος μας λέει «…Στα 1880 αγόρασε ο πατέρας μου το κτήμα στα Πευκάκια που έκανε τον Ταρσανά για να εξυπηρετήσει το λιμάνι του Βόλου και η οικογένειά μας εγκαταστάθηκε στα Πευκάκια το 1892…» Η περιοχή τότε ήταν εντελώς έρημη και χωρίς τα πολυάριθμα πεύκα που της έδωσαν αργότερα (γύρω στο 1920-25) την ονομασία. Προσβάσιμη σχεδόν μόνο από τη θάλασσα, μνημονεύεται ως «Κεφάλα» λόγω του λόφου στην άκρη προς το σημ. Μπούρτζι καθώς και «Βουρλάκι» προς τη μεριά του δρόμου των Νέων Παγασών από τα βούρλα που φύτρωναν σε μια σχεδόν βαλτώδη έκταση.

Κάπου, γύρω στα 1910 τοποθετούνται μεταλλικά βαρούλκα με ατμοκίνηση σε αντικατάσταση των παλαιών ξύλινων, χειροκίνητων «εργατών», γεγονός που αυξάνει σημαντικά την ανελκυστική δυνατότητα… ίγα χρόνια αργότερα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή κυρίως, παρουσιάζονται σπουδαίες αλλαγές στις οποίες ο ταρσανάς κατέχει πρωταρχικό ρόλο. Συντελείται η γενική μηχανοκίνηση όλων των ιστιοφόρων. Καταφθάνουν στα Πευκάκια αναρίθμητα πλεούμενα για την τοποθέτηση κινητήρα, εργασία πρωτόγνωρη και πρωτοποριακή για την εποχή, άγνωστη σε πολλούς ναυπηγούς.

Στα 1935 ο ταρσανάς εκσυγχρονίζεται με την τοποθέτηση πετρελαιοκινητήρα ως κινητήρια δύναμη αντί του ατμού για να συνεχιστεί η ανθηρή πορεία των προηγούμενων χρόνων ίσαμε το 1940. Ακολουθούν τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, της κατοχής και του εμφύλιου. Στη συνέχεια κι ενώ αρχίζει πάλι η ανάκαμψη ένα άλλο ανυπέρβλητο εμπόδιο παρουσιάζεται: Ο μεγαλύτερος αδερφός Ανδρέας πεθαίνει (1950) αλλά και οι τρεις άλλοι αδερφοί βρίσκονται πλέον σε αρκετά προχωρημένη ηλικία ώστε σιγά σιγά αρχίζουν ν’ αποσύρονται από την ενεργό δράση αναθέτοντας στα 1956 την διεύθυνση του ταρσανά στον γαμπρό του Γιάννη Χριστόπουλου, Παντελή Καρταπάνη. Η λειτουργία της επιχείρησης συνεχίζεται αδιάκοπα ως σήμερα. ”

[1] “Ο ζωγράφος και ο ταρσανάς”, Ανυπόγραφο, στο http://taxydromos.gr/m/m_article.php?id=1416  που φαίνεται επίσης στο site http://28dim-volou.mag.sch.gr/autosch/joomla15/index.php/2012-2013/2-2013-01-16-22-25-29/18-2011-12-16-09-19-56.html του 28ου Δημοτικού Βόλου.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s