Ο Βυζαντινός οίκος των Μελισσnνών

anna-melisiani
Η φωτογραφία είναι κομμάτι από την σαρκοφάγο της Άννας Μελισσηνής που είναι εντοιχισμένη στην δυτική πλευρά του ναού της Επισκοπής. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Οι Μελισσηνοί (ή Μαλιασσηνοί) ήταν μία από τις επιφανέστερες οικογένειες του Βυζαντίου. Μέλη της οικογένειας αυτής ακολουθήσαν τον Μιχαήλ Δούκα Άγγελο Κομνηνό μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στα 1204 από τους Λατίνους. Ο Μιχαήλ Κομνηνός αρχικά συνέπραξε με τον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό, στον οποίο είχε παραχωρηθεί η Θεσσαλονίκη και υπόλοιπη Ελλάδα, αλλα κατόπιν ανεξαρτοποιήθηκε και αυτοανακηρύχθηκε Δούκας της Ηπείρου.

Ο Κωνσταντίνος Μελισσηνος που τον είχε βοηθήσει ανταμείφθηκε με το φέουδο την περιοχής της Δημητριάδος και του όρους του Δρόγγου (!), δηλαδή το Πήλιο, όπως λεγόταν εκείνες τις μέρες. Στην περιοχή αυτή υπήρχαν ελάχιστοι οικισμοί πιθανότατα λόγω των συνεχών επιδρομών των Σαρακινών πειρατών, και των Αγαρηνών. Ο Κωνσταντίνος Μελισσηνός οργανώνει την περιοχή και την καλλιεργεί συστηματικά (οι κάτοικοι βασικά είναι δουλοπάροικοι). Γύρω στα 1215 ανοικοδομεί το μοναστήρι της Οξέιας Επισκέψεως στην Μακρινίτσα.

Ο γυιός του Νικόλαος Μελισσηνός παντρεύτηκε την Άννα ανηψιά του Μιχαήλ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα της Νϊκαιας και κατόπιν της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτή είναι η Άννα Μελισσηνή στην οποία ανήκει η σαρκοφάγος της φωτογραφίας. Ακολουθώντας του παράδειγμα του πατέρα του ο Νικόλαος Μελισσηνός και η γυναίκα του Άννα ανοικοδομούν ένα μεγάλο μοναστήρι στην Άνω Δυανούβαινα (την σημερινή Πορταριά). Το μοναστήρι αυτό είναι του Προφήτη Ιωάννη Προδρόμου (γνωστό και ως Προφήτη Προδρόμου Νέας Πέτρας). Αυτά και άλλα παρόμοια μοναστήρια στην Ζαγορά, και αλλού γίνονται οι πυρήνες από τους οποίους θα δημιουργηθούν πολλά από τα σημερινά χωριά του Πηλίου.

Οι Μελισσηνοί θα συνεχίσουν να διαφεντεύουν την περιοχή, και τελικά μέσω γάμων θα συγγενέψουν με τον οίκο των Νοβέλ, Καταλανών κατακτητών της Ελλάδος. Οι Μελισσηνοί-Νοβελ θα είναι οι κύριοι της περιοχής από το 1320 ώς το 1396 που έρχονται οι Τούρκοι. Φέρουν δε τους τίτλους Κόμης di Mitra (πιθανότατα κόμης της Δημητριάδος), di Likonia (των Λεχωνίων) και Castrum del Castri (ποιό ακριβώς είναι το Κάστρο αυτό υπάρχει κάποια σύγχυση).

Περισσότερες πληροφορίες;

1) Τα βιβλιά του Απόστολου Παπαθανασίου “Οι Μελισσηνοί της Δημητριάδος Κτήτορες Ἱ. Μονών”, Εκδ. Παπαζήση 1989, “Η Μαγνησία και το Πήλιο στον Ύστερο Μεσαίωνα, 1204 – 1423, έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου και Κοινότητος Μακρινίτσας, 1998,το κεφάλαιο «Η Ιστορία της ευρύτερης περιοχής Βόλου και Πηλίου κατά τη μεσαιωνική εποχή (330 μ.Χ. – 1423 μ.Χ.) Επετειακή έκδοση του Υπουργείου Πολιτισμού, Βόλος 2004. Από το κείμενο του τελευταίου μπορείτε να διαβάσετε στην ανάρτηση του φίλου Άρη Π στοhttp://anolehonia.blogspot.com/2012/08/blog-post_6200.html
2) Το περίφημο σύγγραμμα “Acta et diplomata Graeca medii aevi sacra et profana collecta” 4ος τόμος των Franz Miklosich και Joseph Mueller που μπορείτε να το βρείτε online εδώ http://books.google.com/books?id=UO4LAAAAYAAJ . Εδώ θα βρείτε πολλές αναφορές στους Μελισσηνούς, στα μοναστήρια τους και σε περιοχές της Μαγνησίας (μετά την σελίδα 333).

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s