Μπαλάντα της Ψηλής Σκάλας (του Νίκου Εγγονόπουλου)

theofilos-1
————————
Σε κάθε πόλη, συνήθιζε να λέη ο ποιητής 
Aπολλιναίρ, υπάρχουν, οπωσδήποτε, 
και μερικοί αθάνατοι. Δυνατόν να είσαστε 
σεις, κύριε, μεταξύ αυτών, ή, ακόμα,
κι’ εσείς, κύριε. Δεν ξέρω. Πάντως για
ένα είμαι σε θέση να σας βεβαιώσω : ότι
υπάρχουν. Δεν αποκλείεται ελάχιστοι.
Όμως υ π ά ρ χ ο υ ν.

ο Θεόφιλος κάποτες ανέβηκε
σε μια ψηλή σκάλα
– αυτόπτες μάρτυρες το λεν –
ίσως να ζωγραφίση μιαν επιγραφή
ίσως ακόμη για να συμπληρώση
το πάνω μέρος
μιας συνθέσεώς του ηρωικής

αλητόπαιδες
– αλητόπαιδες που με τον καιρό
(ως είναι φυσικό)
ανδρωθήκανε και γεράσαν
(δεν ενθυμούντανε πια τίποτε)
κι’ επεθάναν
ευυπόληπτοι και
“φιλήσυχοι αστοί” –
αλητόπαιδες – ξαναλέω –
για να παίξουνε και να γελάσουν
ετραβήξανε
την σκάλα την ψηλή

κι’ ως γκρεμοτσακιζόντανε
έντρομος
ο Θεόφιλος από τα ύψη
επρόσμεν’ ελεεινός σακάτης
θέλεις κι’ ακόμη
λιώμα
στο χώμα
να βρεθή

αλλ’ – ω του θαύματος ! –
προσεγειώθη
απόλυτα σώος κι’ αβλαβής
(πάντως κάτι σαν νάπαθε το ένα του πόδι:
χώλαινε ελαφρυά μέχρι το τέλος της ζωής)

μα ναι σας λέω
ακέργιος
απ’ την κορφή ώς τα νύχια
από την πτώση
μόνο που τα σεμνά φορέματά του
είχαν γενεί χρυσά ωσάν τον Ήλιο
το πρόσωπό του
σαν τη Σελήνη – είτανε λεν χλωμός –
σαν τη Σελήνη φωτεινό
– αυτά τα δυο αστέρια
είθισται να συνυπάρχουν
στα εικονίσματα της βυζαντινής ζωγραφικής –

και αν κατόπι επήγε να κρυφτή στη Mυτιλήνη
είχ’ έμπει στην αθανασία πια:
επέπρωτο πλέον να υπάρχη αιώνια

α θ ά ν α τ ο ς
– πιθανόν μαζύ με τον αείποτε σκουντούφλη συμπολίτη του
Γεώργιο ντε Kήρυκο
και με τον Mπεναρόγια –
ανάμεσα σε τόσους
και τόσους
και τόσους Bολιώτες
που εζήσανε και πριν
και κατά τη διάρκεια
κι ύστερα
από του
τραβήγματος της ψηλής της σκάλας
τον καιρό

(από το Στην Kοιλάδα με τους Pοδώνες, Ίκαρος 1992)

————————————————–
Με αφορμή τις εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου γιά τον Θεόφιλο η σημερινή ανάρτηση. Δεξιά και αριστερά στην φωτογραφία είναι δύο σπουδές του Τσαρούχη πάνω στον Θεόφιλο-Μέγα Αλέξανδρο.
Δεν θέλει και πολύ να το μαντέψει κανείς ότι είναι φτιαγμένες με πρότυπο την κλασσική φωτογραφία του Θεόφιλου του Κώστα Ζημέρη πού είναι στην μέση (Αρχείο ΔΗ.Κ.Ι.). Την φωτογραφία αυτή είχαν χρησιμοποιήσει ο Τσαρούχης και ο Τeriade στο εξώφυλλο του Καταλόγου της έκθεσης των έργων του Θεόφιλου στο Pavillon de Marsan του Λούβρου, στο Musee des Arts Decoratifs (Παρίσι, 1961). Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουμε αν όντως αναφέρανε τον Ζημέρη στην δημοσίευση αυτή.

Αν έχετε 10-15 λεπτά, διαβάστε το σύντομο διήγημα του Δ. Αδρακτά, «Ο φουστανελλάς ζωγράφος»,
που εμφανίστηκε στο Εθνικό Ημερολόγιο Σκώκου, το 1901,(εδώ: https://volosmagnisia.files.wordpress.com/2014/05/theofilos.pdf) . Ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας ένα ψευδόνυμο περιγράφει τις περιπέτειες του Θεόφιλου με τους μέχρι χαιρεκακίας πειραχτήριους Βολιώτες και Πηλιορείτες.

Επίσης ενδιαφέρουσες είναι οι αναρτήσεις (οπώς πάντα) του φίλου Άρη Π. για τον Θεόφιλο στο
http://anolehonia.blogspot.com/search/label/Θεόφιλος

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s