3385_001_Page_03-ED
«Ο προεστός αυτός της Μακρινίτσας είναι μιά σκοτεινή και μαύρη φυσιογνωμία της εποχής εκείνης, που προξένησε ένα σωρό συμφορές στα χωριά του Πηλίου. Τα σημειώματα, οι ενθυμήσεις, τα γράμματα και τα χρονικά του [πατριάρχη] Καλλίνικου που τα σύναξα από τους κώδικες της ζαγοριανής βιβλιοθήκης, μιλούνε πάντοτε με αποτροπιασμό για τον τυραννικό τούτο κοτζαμπάση… Από μερικά χρόνια πρίν ο Γιαννιός Αμούτζας και άλλοι πρωτόγεροι της Μακρινίτσας, ταλαιπωρούσαν και καταδυνάστευαν τον πληθυσμό των βακουφίων, πότε συμπράττοντας με τους αρβανίτες κλέφτες [και τον τρομερό αρχηγό τους Δελή-Αχμέτη]. που τους χρησιμοποιούσαν σα φόβητρο κι απειλή σε κάθε ένα που θα ήθελε να εναντιωθή στις ανομολόγητες βουλές τους, και πότε έχοντας την υπεράσπιση και ακουμπώντας στις πλάτες των Τούρκων διοικητών της Λάρισας και του Βόλου που τους δωροδοκούσαν αφειδώλευτα.

Ο Αμούτζας και η συντροφιά του δεν δίσταζαν σε τίποτα προκειμένου να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους. Έναν ανηψιό του, το Γεώργιο Αμούτζα, τον δολοφόνησε την 1η Ιουλιου του 1778, επειδή εκείνος τίμιος όντας και ξεκινώντας από διαθέσεις αγαθές, τάχθηκε με το μέρος του [Στέργιου] Μπασντέκη και των άλλων ομογνώμων του. Η αρχομανία, κι η ακόρεστη φιλοδοξία του, σμιγμένες με μιά πρωτοφανή πλεονεξία και δίψα για πλουτισμό, τον έσπρωχναν στις πιό σατανικές και άνομες ενέργειες, στην συμμαχία του με Τούρκους και αρβανίτες, με κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να τον βοηθήση για να επιβληθεί στους άλλους συντοπίτες του και διοικητικά και οικονομικά…

Εκείνο που εκμεταλλεύτηκε κυριώτατα ο Αμούτζας για να εμπεδώση την κυριαρχική του θέση είναι οι μικροαντιπαλότητες, οι εγωϊσμοί και οι ασυμφωνίες των χωρικών και προπαντός εκείνων που θα μπορούσε να σταθούνε εμπόδιο στις βλέψεις του. Έτσι άρχισε να σπέρνη ανάμεσα τους ζιζάνια, αναρρίπίζοντας τα πάθη και συνδαυλίζοντας τις προσωπικές τους έχτρες… Αφορμές πάντοτε θα βρίσκονταν. Πότε χτηματικές διαφορές, πότε τσακωμοί για κοινά ποτάμια, κεφαλάρια και δάση, και πότε η ανισότητα στα δοσίματα και στις άλλες φορολογικές λεπτομέρειες…»

Αυτά και άλλα πολλά μας λέει ο Βαγγέλης Σκουβαράς στο βιβλίο του «Το παλαιώτερο αρματιλίκι του Πηλίου και οι Αρβανίτες στην Θασσαλομαγνησία 1750-1790». Και συνεχίζει με πολλές λεπτομέρειες για τις συμφορές που έφερε ο “κατάρατος Γιαννιός” στην περιοχή καθώς και την διαμάχη του με τους αρματολούς της Μακρινίτσας, που θα τις ξανασυζητήσουμε μιά άλλη φορά.

ΥΓ. Η φωτογραφία αυτή είναι ίσως η παλαιότερη φωτογραφία της Μακρινίτσας με τόση λεπτομέρεια. Είναι γύρω στα 1894 και είναι μία από τις τρείς καταπληκτικές φωτογραφίες της περιοχής από την εποχή εκείνη που είχα την τύχη να έλθουν πρόσφατα στα χέρια μου. Οι άλλες δύο δείχνουν τον ελαιώνα πάνω από το Βόλο και τα χωριά του Πηλίου από την Γορίτσα και την περιοχή πίσω από το σημερινό πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου όταν η θάλασσα εφτανε στην πόρτα της Εξωραϊστικής (πρίν το μπάζωμα της πλατείας του Γεωργίου του Α’ όπως την είπαν τότε). Θα τις αναρτήσω τις επόμενες ημέρες.

Advertisements
Link | This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s