Η ανάγκη της καταγραφής

10550199_578118498980208_8413944128452591747_o[1]
Μιά προτροπή από την πένα του καλού φίλου της σελίδας Λευτέρη Τσίλογλου:

“Μέσα μου κυκλοφορούν από χρόνια διάφορες εικασίες για τους αγαπημένους έποικους του Ξηρόκαμπου, δηλαδή της άνυδρης και άξενης περιοχής του Βόλου, όπου χτίστηκαν τα πρώτα προσφυγικά σπίτια κι αργότερα ονομάστηκε Νέα Ιωνία Βόλου. Ο αγαπημένος γενέθλιος τόπος μου! Γυμνοί από υλικά αγαθά, αποδεκατισμένοι από τις απώλειες αγαπημένων προσώπων, ταλαιπωρημένοι από τις κακουχίες, όμως νοικοκυραίοι στον τόπο τους, οι περισσότεροι με αγροτικό παρελθόν, αλλά τώρα χωρίς κλήρο, και μερικοί παραθαλάσσιοι με ναυτική παράδοση βρίσκονται σε μια νέα πατρίδα και δίνουν την καθημερινή μάχη για την επιβίωση τους. Είναι φυσικό ν’ αντιμετωπίσουν και κάποια εχθρότητα από μερικούς ντόπιους – τίποτα το παράξενο αν δεις και τις σημερινές αντιδράσεις με τους μετανάστες- δίνουν τη μάχη της παραδοχής και της αφομοίωσης με τον ντόπιο πληθυσμό. Δέχονται κάθε προσφερόμενη εργασία σε μια πόλη που βρίσκεται σε ανοδικό οργασμό και με την πάροδο του χρόνου αποκτούν εμπειρίες και ειδίκευση σε καπνεργοστάσια, σιδηρουργικές βιομηχανίες, κλωστοϋφαντουργίες και άλλες απασχολήσεις, όπως πχ εργάτες στο λιμάνι Συγχρόνως δημιουργούν οικογένειες που πληθαίνουν με τα πολλά παιδιά που έρχονται με τα χρόνια, δημιουργικοί και τίμιοι δομούν τις πρώτες αναγκαίες υποδομές για να κάνουν υποφερτή τη ζωή τους Τα πρώτα μελήματα είναι το χτίσιμο μιας εκκλησίας. Το όνομά της; Ευαγγελίστρια! Είναι το όνομα της Μητρόπολης των Αθηνών. Έχω ακούσει κι άλλη εκδοχή αλλά εγώ καταθέτω τη δική μου. Ένα πρόχειρο οίκημα στην αρχή για σχολείο των παιδιών, μέχρι να χτιστούν τα περικαλλή κτίρια των δημοτικών σχολείων με τις μεγάλες αίθουσες, προωθημένα με τα μέτρα της εποχής. Ύστερα η ίδρυση του γυμναστικού συλλόγου Νίκη Βόλου. Η Νίκη έχει τα εθνικά χρώματα, μπλε και άσπρο. Τα δυο αυτά στοιχεία μαζί με άλλα, που θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, είναι σαφή δείγματα της προσπάθειας του προσφυγικού κόσμου να ενταχθεί μέσα στη καινούρια πατρίδα. Αυτό δε σημαίνει ότι ξεπεράστηκαν οι διακρίσεις ανάμεσα στους ντόπιους και τους πρόσφυγες, υπολείμματα των οποίων έφτασαν μέχρι τα δικά μου παιδικά χρόνια, της δεκαετίας του ’50. Είναι όμως χαρακτηριστικές συμπεριφορές δημιουργικών ανθρώπων που οικοδομούν τη σχέση με τη νέα μητέρα πατρίδα. Δυστυχώς πολύ αργά έβαλα τα ερωτήματα στον εαυτό μου. Και τότε δε μπορούσα να πάρω απαντήσεις, γιατί η πρώτη γενιά είχε πια εκλείψει. Πώς να σου απαντήσουν αγαπημένα πρόσωπα που πια δε βρίσκονται στη ζωή; Ίσως αυτό για μένα ήταν ένα από τα κίνητρα να καταγράψω τις δικές μου μνήμες. Βεβαίως έχουν έντονο το προσωπικό στοιχείο, αλλά αναρωτιέμαι: Έτσι δε γίνεται πάντα; Ας μαζευτούν πολλές τέτοιες μαρτυρίες και κάποια από τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα κάνει τη σύνθεση κρατώντας τα σημαντικά κι αφαιρώντας τα επουσιώδη”

ΣΗΜ> Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του ΔΗ.Κ.Ι., αλλά την επεξεργάστηκα για να φανεί καλά, μιάς και το σκαναρισμένο πρωτότυπο ήταν ξεθωριασμένο.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s