855Φ. Μια ωραία τρέλα

12439441_884015401723848_118917478001634015_n1

Μια εξαιρετική φωτογραφία και ένα επίσης όμορφο συνοδευτικό κείμενο από τον φίλτατο κ. Θεόδ. Γκαβαρδίνα: (Ευxαριστώ Άρη 😉 )

Εκείνο το μεσημέρι τελείωσα τη δουλειά μου και από το παράθυρο παρακολουθούσα τους λιγοστούς ανθρώπους που κυκλοφορούσαν εκείνη την ώρα, μέσα στη ζέστη του καλοκαιριάτικου απομεσήμερου στην οδό Δημητριάδος.Το σφύριγμα του τραίνου διέκοψε για λίγο την μεσημεριάτικη ραστώνη και σε λίγο σταμάτησε κάτω από το παράθυρο μου εκεί στη στάση του Ζέρβα, όπου σύχναζαν σχεδόν όλοι οι Μηλιώτες. Στη θέση του θερμαστή της ατμομηχανής ο φίλος μου και πελάτης μου Κώστας, που βλέποντας με χαιρέτισε και μου έκανε κάποιο νόημα ότι το δρομολόγιο είναι το τελευταίο. Και το τραίνο ξεκίνησε ….
Πέρασε λίγη ώρα και τότε μου ήλθε η ιδέα της φωτογραφίας. Αμέσως μάζεψα τα πάντα, μηχανές, τρίποδα, φιλμ, ντεκλανσιέ, παρασολέιγ τα φόρτωσα στο αυτοκίνητο και άρχισα να τρέχω για να τους προλάβω στα Λεχώνια. Δυστυχώς όμως μόλις είχαν περάσει. Έτσι άρχισα να τρέχω για τη Γατζέα, όπου έφτασα λίγα λεπτά πριν το τραίνο. Εκεί παρακάλεσα τον μηχανοδηγό όταν φθάσει στη γέφυρα των Ταξιαρχών να αφήσει όσο περισσότερο άσπρο καπνό ή ατμό ώστε να αποκτήσει….ενδιαφέρον η φωτογραφία μου.
Με κοίταξε χαμογελαστός και μου είπε.
– Εσύ θέλεις τον ατμό να κάνεις την πλακά σου, εγώ όμως θα έχω τόσο ατμό να φτάσω μέχρι το σταθμό. Είναι περισσότερα από 800 μετρά και είναι και η στροφή. Όμως ο θερμαστής με διαβεβαίωσε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί.
Έτσι έφυγα γρήγορα γρήγορα για τις Μηλιές. Στο σταθμό άφησα το αυτοκίνητο και “ζαλικωμενος” με όλα τα σύνεργα μου περπάτησα μέσα στη μεσημεριανή ζέστη του Ιουνίου μέχρι τον τόπο της ……εκτελέσεως .Ετοίμασα τα πάντα -δίπλες και τριπλές φωτομετρήσεις, έλεγχος αποστάσεως ,έλεγχος καδραρίσματος και πάλι από την αρχή, ώσπου σε λίγα λεπτά άκουσα από μακριά το σφύριγμα Έρχεται….τελευταία ματιά και τα πάντα είναι έτοιμα. Λίγα δευτερόλεπτα και το τραίνο είναι πάνω στη γέφυρα χωρίς ατμό. Απογοήτευση και η πρώτη φωτογραφία είναι πραγματικότητα. Γυρίζω το φιλμ και τότε βλέπω το τραίνο στην πιο ιδανική θέση του “κάδρου” μου με εάν κάτασπρο ατμό να αντιφεγγίζει από τις αντίθετες ηλιαχτίδες. Η “στιγμή” έχει κιόλας μετατραπεί σε κόκκους αργυρού, μέσα στη μεγάλη μου χαρά. Η τρίτη φωτογραφία πλέον ήταν μια αποτυχία .Το τραίνο είχε φύγει από το “κάδρο” μου. Το τραίνο έφτασε στο σταθμό και σε λίγο και εγώ. Ευχαρίστησα θερμά. Ο μηχανοδηγός χαμογέλασε πάλι και κούνησε ελαφρά το κεφάλι του χωρίς να πει τίποτε άλλο. Στο δρόμο της επιστροφής σκεπτόμουνα τι άραγε να είχε στο μυαλό του όταν κουνούσε το κεφάλι του? Προφανώς την τρέλα μου για τη φωτογραφία……

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s