857. O Kάραβος

12916762_886945718097483_3016449971638898713_o1
Ο αγαπητός φίλος Άρης Παπαδόπουλος δημοσίευσε στο blog του http://anolehonia.blogspot.gr/2016/03/blog-post_29.html ένα κείμενο της Καλλιρρόης Παρέν (http://tinyurl.com/zjo47qr – γνωστή από της Εφημερίδα των Κυριών) με τίτλο “Τα κάλλη του Πηλίου”. Το κείμενο αυτό “αλίευσε” ο συλλέκτης Ν. Μαστρογιάννης (μπράβο!). Δεν είναι γνωστό που έχει δημοσιευθεί. Σε καθαρεύουσα, με την ματιά της γεμάτης αυτοπεποίθηση πρωτευουσιάνας, αλλά και με την ποιητικότητα μιας λόγιας, και το χιούμορ ενός ‘ζωντανού”¨ ανθρώπου, αυτό το κείμενο – που θα δυσκολέψει τους νεώτερους αλλά αν τα καταφέρετε – θα σας ανταμείψει. Διαβάστε το εδώ http://tinyurl.com/zyas9wr . Το διάβαζα περιμένοντας το τρένο χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά, και με μετέφερε σε παλιούς γνώριμους τόπους της περιοχής. Αντιγράφω εδώ μόνο το τμήμα που αναφέρεται στον Κάραβο της Πορταριάς. Η εικόνα είναι του Στέφανου Στουρνάρα (~1910)
—-
Ο ΚΑΡΑΒΟΣ

Κάραβος! όνομα περίεργον δια μιαν πλατείαν εν είδει ευρυτάτου εξώστου εξέχουσαν υψώματος τινός του οροπεδίου επί του οποίου αναρριχάται κλιμακοειδώς η Πορταριά. Ούτω η μία της πλευρά είναι περιτοιχισμένη εις δύο ή τριών μέτρων ύψος υπό καθέτου φυσικού τοίχου, τας ανωμαλίας του οποίου διατέμνει μικρά ελικοειδής ατραπός, φέρουσα προς τα άνω. Από της αυτής πλευράς κατέρχεται μεθ’ ορμής ιλλιγιώδους εις μικρόν παφλάζοντα καταρράκτην το ύδωρ του Κραυσίνδωνος, το οποίον περιλούει την μικράν πλατείαν, καταπίπτον πάλιν και απ΄αυτής δια δευτέρου καταρράκτου εις τα χαμηλότερα του χωριού μέρη.
Στρώνομεν εδώ και εκεί υπό τας γιγαντιαίας πλατάνους τα εκ μικρών ταπήτων σάγματα των ίππων μας και εξαπλούμεθα υπό την σκιάν με στέγην το αργυροπράσινον φύλλωμα, δια μέσου του οποίου ως χρυσή βροχή σκορπίζονται σποραδικώς δραπέτιδές τινές του ηλίου ακτίνες. Την δίκην κολοσσού, κορμόν της μεγίστης και κεντρικωτάτης των πλατάνων περιβάλλει εν είδει κυκλοτερούς διβανίου σανίδωμα, ως πλαισιοί άλλως τε, προς το απόκρημνον της πλατείας μέρος εν είδει κιγκλιδώματος, μακρά σειρά ξύλινων καθισμάτων.

Το ύδωρ μυκάται, απειλεί, ενώ τα δένδρα ήρεμα ψυθιρίζουν, σειόμενα υπερήφανα και μεγαλοπρεπή με κινήσεις αβροδιαίτου οδαλίσκης. Κλείετε τους οφθαλμούς και εννοείτε τότε διατί το μέρος αυτό ωνομάσθη Κάραβος. Αισθάνεσθε ακριβώς ό,τι και εις την θάλασσαν, ευρισκόμεναι επί ατμοπλοίου. Νερόν πανταχού, και απ΄εδώ και απ΄εκεί και επάνω και κάτω.

Νερό, το οποίον βρυχάται και εκσπά εις αφρούς και υψούται εις κύμα και κατέρχεται εις χειμάρρους και ανλύεται παρά τα ρίζας άλλων πλατάνων, αιωρουμένων από του κρημνού εις διαλελυμένην σμάραγδον με ακτινοβολία αμεθύστων και ρουβινίων και ψηγμάτων χρυσού και αργύρου., είδος ρευστού αδάμαντος μεταβάλλοντος χροιάν εις πάσαν μετακίνησιν των υπερκειμένων κλάδων, εις πάσαν των ηλιακών ακτίνων ακτόπισιν. Είδος περιδεραίου εκ παντοειδών πολυτίμων λίθων αποτελουμένου, το οποίον διαρκώς, αιωνίως περιβάλλει εν αεικινήτοις ελιγμοίς, ως οφιοειδώς κυματίζουσα ταινία, το τοπίον εκείνο, το θαυμάσιον με το ολοπράσινον προς τα κάτω βάθος, από του οποίου φαίνονται ως φυτρωμέναι εδώ και εκεί ανωμάλως και ακανονίστως μικραί και μεγάλαι περιποιημέναι και απεριποίητοι οικίαι.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s