915. Θηλιά στη μνήμη

13882220_954165634708824_8835494862586221157_n[1]
Ο μεσήλικας κύριος της θέσης 30 του ΚΤΕΛ Βόλου προς Αθήνα είχε κολλημένα τα μάτια του στο βιβλίο. Του πήρε μέρες να το βρει. Η “Πένα” δεν το είχε. Στην “Παιδεια” είχε εξαντληθεί. Το φέρνουν, φεύγει γρήγορα και το περιμένουμε,του είπαν. Το βρήκε τελικά στην “Χάρτα” , και ο νεαρός του καφενείου ενθουσιάστηκε τόσο που είχε το ακριβές ποσό της πληρωμής, που προσφέρθηκε να τον κεράσει… “Ένα ποτήρι νερό, ευχαριστώ πολύ!”. Η θερμοκρασία είχε χτυπήσει 35 και είχε περπατήσει από το Σταθμό…
Με το βιβλίο στο χέρι δεν κατάλαβε πως πέρασαν οι ώρες. Μια χαμογελούσε, μια σκοτείνιαζε, και κάνα δυο φορές προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυα του. Μπροστά στα μάτια του χορεύαν άγγελοι και διαβόλοι περασμένων και δύσκολων εποχών. Και δίπλα στους πρωταγωνιστές, παρήλαυνε ένας ολόκληρος κόσμος. Από την μαρίδα που κρύβονταν στα χόρτα προσπαθώντας να παρακολουθήσει την εκτέλεση, τον Constantin που τον σκέπασε το χιόνι, την ωραία Βεατρίκη, την Φρούτα του Μυριβήλη, τον προφεσσορ Σαμουήλ Μπωμποβύ, τον Μπουασονά, την Λιλή Μαρλέν, τον Κωλέττη του Ντελακρουά, τον Μαρτ, τον Βιτ και τον κυρ Γιώργο τον απελευθερωτή. Και όλα αυτά σε ένα σκηνικό που δύσκολα βρίσκει όμοιό του. Η μουριά με τις τρεις κρεμάλες στην μέση του παράδεισου της Εδέμ των Λεχωνιών. Η μαρμάρινη σκάλα του αρχοντικού όπου βρήκαν τον θάνατο από πτώση οι δύο πρώτοι ιδιοκτήτες. Το πιο ώριμο ροδάκινο να λιώνει στο στόμα της Σοφίκας. Οι προίκες των κοριτσιών φυλαγμενες στο αρχοντικό να γίνονται βορά των αρπακτικών. Τα βιβλία της πολύτιμης βιβλιοθήκης σκορπισμενα και αγνοημένα στην αυλή του αρχοντικού. Οι εκρήξεις της εκδίκησης. Τα γιατί που κράτησαν πολύ.
Με τα δύο δάχτυλα άλλαζε μεθοδικά τις σελίδες. Με τα άλλα δύο κρατούσε το εξωτικό λουλούδι που του έδωσε ο Νίκος Μ. που εκτός από πολλές παλιές φωτογραφίες είχε και μια μεγάλη καρδια. Ίσως μείνει φρέσκο μέχρι τον προορισμό. Φτάσανε σχεδόν.
Ο Γιάννης Μαντιδης του είχε κρατήσει το χέρι σε ένα απίθανο περίπατο σε ένα επικίνδυνο ναρκοπέδιο μιας δυσκολης μνήμης. Έκλεισε το βιβλίο και άρχισε να γράφει. Πρέπει να τους πω να το διαβάσουν. Οπωσδήποτε…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s