935. Ένας λεβέντης φιλόλογος σε μαθητική εκδρομή στην Γορίτσα (1958)

14067927_970247989767255_7588198225469499460_o1
————————————————-
Καλή χρονική χρονιά. Μιας και ανοίγουν τα σχολεία to πρωί της Δευτέρας (12/9), ας θυμηθούμε έναν καθηγητή…

Η καλή φίλη Xanthoula Papapanagiotou ξέροντας την αγάπη μου για παλιές φωτογραφίες του Βόλου, μου είχε στείλει αυτή την φωτογραφία του πατέρα της Βασίλη Παπαπαναγιώτου. Στην αρχή κοίταξα τις λεπτομέρειες από τα σπίτια στην περιοχή του Αναύρου, και σκεφτόμουν να την συγκρίνω με άλλες παλαιότερες, να δω τι γκρέμισε και τι άφησε ανέπαφο ο σεισμός. Όμως, πολύ γρήγορα το μάτι εστιάστηκε στον άνθρωπο. Ευθυτενής, λεπτός, με ένα χαμόγελο που μάλλον το μαντεύεις, παρά το βλέπεις. Της ζήτησα να μου δώσει κάποιες πληροφορίες. Μου είπε:

“Ο Βασίλης Παπαπαναγιώτου (1928-2011) ήταν φιλόλογος καθηγητής. Πρωτοδίδαξε στο ιδιωτικό “Λύκειο Αποστόλου-Τάτσιου” και στη συνέχεια στο Β Αρρένων και Β Θηλέων Βόλου. Τελείωσε την καριέρα του ως Διευθυντής του Γυμνασίου Αγριάς. Παράλληλα, και για αρκετά χρόνια, δίδαξε και στις “Επαγγελματικές Σχολές” Βόλου. Αγαπούσε ιδιαίτερα να διδάσκει το μάθημα της Φιλοσοφίας στην τρίτη Λυκείου αλλά και την ποίηση (ομηρική, λυρική και νεο-ελληνική)…. Στον ελεύθερο χρόνο του του άρεσε να καταφεύγει στη φύση, αρχικά κάνοντας μεγάλες πορείες στο Πήλιο και στη συνέχεια, και για πολλά χρόνια, καλλιεργώντας μόνος του και με βιολογικό τρόπο ένα κτήμα 5 στρεμμάτων έξω από το χωριό Δράκεια. Η επιθυμία του ήταν να πεθάνει από καρδιά, χωρίς να υποφέρει και χωρίς να επιβαρύνει τους οικείους του, στο κτήμα του, ανάμεσα στα δέντρα του. Και έτσι έγινε. ”

Επίσης μου έδωσε κάτι πολύ πιο προσωπικό. Ένα κομμάτι από τον επικήδειο που εκφώνησε η κα. Βέρα Βασαρδάνη, μαθήτρια του, η οποία διάβασε από το μαθητικό λεύκωμα:

«Κάθε του μάθημα ήταν σωστή διάλεξη και πολλές φορές μας συγκινούσαν τόσο οι στοχασμοί του, που δακρύζαμε. Οι αναμνήσεις μας από τις ώρες του πιο καλού μας φιλολόγου θα μένουν πάντα ολοζώντανες μέσα μας».
Η Μάρθα είναι αυτή.
«Ο κ. Παπαπαναγιώτου μας έκανε πολλές φορές να προβληματιστούμε, να συγκινηθούμε, να δακρύσουμε. Μας χάρισε τις πιο όμορφες και αληθινές στιγμές στην περίοδο όλης της σχολικής μας ζωής».
Αυτή είναι η Λένα.
«Μόνο να τον ακούς, να τον ακούς με τις ώρες, να τον ακούς και να νιώθεις άλλος άνθρωπος, να τον ακούς και να δακρύζεις και να θέλεις να είσαι αλλιώτικη. Είναι ανεξάντλητος και του χρωστάμε τόσα πολλά».
Η άλλη Λένα…

Δεν ξέρω αν υπ

άρχει παράδεισος. Αν υπάρχει, είμαι σίγουρος ότι οι καλοί Δάσκαλοι που θα είναι εκεί, θα “διαβάζουν” τις σκέψεις των μεγαλομένων πιά μαθητών τους και θα ευφραίνονται από τον καρπό της σποράς τους…

Σαν αύριο (13/9) κλείνουν πέντε χρόνια από τότε που έφυγε. Αν τον είχατε καθηγητή πείτε μας δυό λόγια. Έτσι σαν μνημόσυνο.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s