955. Οι βομβαρδισμοί των τελευταίων ημερών της Κατοχής

14708237_1018671144924939_7057828312420220755_n1
Στα σχόλια της ανάρτησης για το βομβαρδισμό του λιμανιού (http://tinyurl.com/ov3lkxr ), ο κ. Θ. Γκαβαρδίνας μας μετέδωσε την ιστορία του συμβάντος όπως την περιέγραψε ένας από τους βολιώτες που ζήσανε τότε. Την μεταφέρω αυτούσια εδώ σήμερα που είναι η επέτειος της απελευθέρωσης της πόλης. H φωτογραφία είναι του Κ. Ζημέρη από το αρχείο του ΔΗ.Κ.Ι. και δείχνει τα απομεινάρια από τα βυθισμένα καράβια να απομακρύνονται από το λιμάνι (μερικά χρόνια μετά)…

“Πριν εβδομήντα χρόνια, τον Οκτώβριο του 1944, ένα από τα πρωινά, που κατέβαινα από την Ν. Ιωνία, κρατούσα μια καλαθούνα στο ένα μου χέρι και στο άλλο δύο κότες, με προορισμό το λιμάνι, για να πουλήσω τις γκαλίνες (κότες) και τις πανιώτες (μικρά στρογγυλά ψωμάκια), γιατί μ’ αυτήν την ονομασία διαλαλούσα το εμπόρευμα μου στους Ιταλούς και Γερμανούς, που είχαν αγκυροβολήσει τα καράβια τους εκεί στο λιμάνι.
Ήμουν τότε δεκαπέντε ετών και τα λίγα Ιταλικά που ήξερα, τα έμαθα από τους Ιταλούς, όταν πήγαινα με τα άλλα συνομήλικα φιλαράκια, στους στάβλους, που οι Ιταλοί μας έβαζαν και κάναμε ξυστρί στα μουλάρια, για μια καραβάνα φαγητό. Τότε η πείνα θέριζε τον κόσμο, και ο καθένας μας σκαρφιζόταν οτιδήποτε, για να μην πεθάνει από αυτήν.
Εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό του Οκτώβρη, και ενώ κατηφόριζα για το λιμάνι, με την πραμάτια μου, έφτασα κοντά στο πάρκο του Αγίου Ελευθερίου. Εκεί ήταν και οι φυλακές, σε απόσταση τριακοσίων μέτρων από το σημείο που ήταν αγκυροβολημένα τα Γερμανικά καράβια, όταν ξαφνικά εμφανίστηκαν τέσσερα Εγγλέζικα αεροπλάνα (χαρικέϊν). Αυτά πετούσαν, τόσο χαμηλά, λες και θα έπαιρναν τα κεφάλια των Γερμανών και γι΄αυτό τα γερμανικά ραντάρ των καραβιών δεν μπόρεσαν να τα εντοπίσουν.
Έριξαν, λοιπόν τις βόμβες τους, στα καράβια, γρήγορα και με πλήρη στόχευση. Επίσης έξω από το λιμάνι ήταν αγκυροβολημένο ένα δεξαμενόπλοιο μπάουζερ, το οποίο δεν μπορούσε να μπει μέσα στο λιμάνι, επειδή δεν χωρούσε.
Η επιδρομή έγινε, τόσο ξαφνικά, και τόσο γρήγορα, που οι εχθρικές σειρήνες δεν πρόλαβαν να ηχήσουν. Έτσι, τους Γερμανούς τους έπιασαν στον ύπνο που (λένε). Τα αεροπλάνα έρχονταν “φουρνιές-φουρνιές” έριχναν τις βόμβες τους από χαμηλά, έτσι ώστε οι Γερμανοί να μην προλάβουν να πάνε στις θέσεις μάχης να ανταποδώσουν τα πυρά!
Από τα ανατιναζόμενα καράβια, έφευγαν οι σφαίρες και οι όλμοι τους, προς κάθε κατεύθυνση, καθώς και μεγάλα κομμάτια (των καραβιών). Το λιμάνι γέμισε από πτώματα Γερμανών και διαμελισμένα κορμιά έπλεαν στην θάλασσα, η οποία έγινε κατακόκκινη. Η δε παραλία καταστράφηκε ολοσχερώς και τα νερά της θάλασσας έφτασαν μέχρι τα μαγαζιά απέναντι από αυτή.
Ο βομβαρδισμός , εκείνος του 1944, θύμιζε και παραλληλιζόταν με τον βομβαρδισμό του Περλ-Χάρμπορ!. Μετά και αφού τελείωσε αυτό το μακελιό,τότε άρχισαν να σφυρίζουν οι σειρήνες.
Εγώ όταν άρχισε ο βομβαρδισμός, επειδή τα ανατιναζόμενα κομμάτια των καραβιών έφταναν σε μεγάλη ακτίνα, ήμουν ή βρέθηκα να ήμουν εκεί κοντά, διέτρεχα μεγάλο κίνδυνο να χάσω την ζωή μου. Ξαφνικά κάποια γυναίκα, που ήταν δίπλα μου με πήρε στην αγκαλιά της και με πήγε κάτω από μια μαρκίζα να σωθούμε!!! Το δε δεξαμενόπλοιο καιγόταν επί 3-4 μέρες.
Τελικά εκείνη την ημέρα έζησα μια κόλαση. Αλλά αυτή η συγκεκριμένη μέρα, σημάδεψε την κατάρρευση και το τέλος της Γερμανικής κατοχής, στον Βόλο τουλάχιστον. Μετά την λήξη των σειρήνων και αψηφώντας τον κίνδυνο έτρεξα προς το λιμάνι και είδα αυτές τις τόσο τραγικές εικόνες από την καταστροφή, που σου διηγήθηκα, αγαπητέ φίλε.”

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s