No. 1231 HOMMAGE A JOSEPH ET MARIE HOLLER του Νίκου Βαραλή

JOSEPH και MARIE HOLLER

H ιστορία του Ιωσήφ και της Μαρίας Χόλλερ ποιητικά γραμμένη εμφανίστηκε στο χρονολόγιό μου αναρτημένη από τον Nikos Varalis και είπα να την μοιραστώ μαζί σας. Ελπίζω να σας αρέσει.

HOMMAGE A JOSEPH ET MARIE HOLLER

Καθίσαμε μαζί στην αυλή του παλιού σπιτιού. Με κέρασε τσίπουρο σκληρό από σύκο. Ο ουρανός πήγαινε για την δύση όταν συναχθήκαμε κι ήρθε το βράδυ.

«Με λένε Ιωσήφ με ξέρεις. Και την γυναίκα μου τη λένε Μαρία, κι αυτό το ξέρεις. Ιωσήφ και Μαρία απο το Ολσον στην Ελβετία. Ολοι περίμεναν να κάνουμε αγόρι και να τον ονομάσω Ιησού. Κι αντι για γιό ήρθανε δυο κορίτσια η Ολγα και Ιωσηφίνα. Αλλά πρόσφυγες γίναμε. Δεν θα σου πω γιατί. Στους μύλους ήμουν. Με κυνηγούσαν, ήθελα αέρα. Κάποια μέρα ήρθε κάποιος μηχανικός από την Ελλάδα και μου μιλούσε για το Βόλο. Που να τον ξέρω τον Βόλο εκεί στην Ελβετία. Τον έχουν οι Τούρκοι είπε αλλά γίνεται ένα μεγάλο λιμάνι και είναι όμορφος βουνά νερά πολλά. Φύγαμε. Πήραμε λίγα πράγματα και φύγαμε. Φτάσαμε βράδυ στο λιμάνι του Γόλου από Θεσσαλονίκη μαζί με τους μηχανικούς και τον Ντε Κίρικο. Ανέβηκαμε στο κάστρο. Μας φιλοξένησαν. Την άλλη μέρα έψαξα να βρω μέρος για να στήσω ένα σπίτι. Ηθελα να παω Μακρυνίτσα. Ηταν μακριά. Ηθελα να φτιάξω μύλο. Μυλωνάς ήμουν αυτό ήξερα. Ξεκίνησα το πρωί με τα πόδια από το ποτάμι. Πέρασα Ανακασιά και κει στον Αη Νικολάκη σταμάτησα. Εδώ θα φτιάξω το σπίτι μας. Την άλλη μέρα ήρθαμε με τη Μαρία. Το χτίσαμε πέτρα πέτρα. Το χώρο τον αγόρασα είχα λεφτά. Καθίσαμε δυο τρία χρόνια εκεί. Είδα ότι δύσκολα θα έβγαινε ο μύλος και η μεταφορά δύσκολη και τα παιδιά απομακρυσμένα απ τους ανθρώπους. Είχε ένα εκκλησάκι από πάνω μας, στο βράχο. Ο αδελφός μου λεγόνταν Νικόλας. Το εκκλησάκι ήταν αφιερωμένο στον Αη Νικόλα. Μια νύχτα θυμάμαι έκανε σεισμό. Το εκκλησάκι έπεσε. Παραλίγο πάνω στο σπίτι. Είπα της Μαρίας θα το φτιάξω. «Ιωσήφ είμαστε καθολικοί ας το φτιάξουν οι ορθόδοξοι». Δεν της είπα τίποτα αλλά παρήγγειλα τις πέτρες. Εγινε δίπλα στο παλιό. Αρκετά είχαμε τραβήξει στην ευρώπη πια για την θρησκεία τόσος θάνατος γιατί ; και τόσο μίσος; Το εκκλησάκι το έφτιαξα πάντως. Το ήθελα για να θυμάμαι περισσότερο εγώ ότι είμαστε φτιαγμένοι για να αγαπάει ο ένας τον άλλον να τον σέβεται. Να το θυμούνται και οι άλλοι ότι το έφτιαξε ένας καθολικος ένας αιρετικός όπως με λέγαν. Ο καιρός περνούσε. Αποφασίσαμε να πάμε πιο κάτω στην Ανακασιά. Μου προτείναν ένα μέρος στις Αηδονοφωλιές και ένα άλλο στο Βόλο. Στο Βόλο ήταν μεγάλο καμμιά δεκαπενταριά στρέμματα. Πήγα να το δω. Γεμάτο βούρλα. Το άλλο ήταν τρία στρέμματα, έβλεπα από μακριά την Επισκοπή και από μακριά το κάστρο. Εδώ φτιάξαμε το σπίτι μας. Αυτό που μένεις τώρα. Εδώ μεγαλωσαν τα παιδιά. Εδώ παντρέψαμε την Ολγα την γιαγιά σου με τον Νικόλα. Εδώ γεννήθηκαν τα εγγόνια μου που δεν τα γνώρισα. Η Ολγα έγινε ορθόδοξη η Ιωσηφίνα έμεινε καθολική. Αυτό που έκανα στο εκκλησάκι το ήθελα και στην οικογένεια. Και κοίτα θαύμα. Το εκκλησάκι ήταν για τον Αγιο Νικόλαο κι η Ολγα η μεγάλη βρήκε Νικόλα να αγάπησε και για να παντρευτεί. Ειδα πολλά παιδί μου. Ειδα τους Τούρκους να έρχονται και σήκωσα ελβετική σημαία εκεί στο βράχο που τώρα είναι ο Μπισακός. Πήγαμε να φτιάξουμε με τον πασά ένα μεγάλο μύλο εκεί απέναντι από την εκκλησία του Αη Γιάννη. Και με έστειλε στην Ελβετία να φέρω μηχανήματα. Αλλά πέθανε στο μεταξύ ευτυχώς δεν χρεώθηκα προσωπικά. Τυρανίστηκα αλλά χάρηκα στο λέω. Μέχρι που αρρώστησε η Μαρία και πέθανε νέα. Ηρθε ο Δον Δαλέζιος ένας καλός παπάς από την φραγκοκκλησια που πήγαιναμε τις Κυριακές και την έψαλε. Την θάψαμε εδώ να την έχω μαζί μου. Μετά από λίγα χρόνια έφυγα εγώ να γίνει τόπος, να έρθουν καινούργιοι άνθρωποι, καλύτεροι από μας »

Τον είδα και καθόταν όπως στη φωτογραφία άρχοντας . Ειδα και το τραπέζι του που το έφτιαξε με γρανάζια. Και κάθονταν λέει στο τραπέζι. Κι αυτός τους έδειχνε κάπου μακριά και πατούσε ένα πετάλι, γυρνούσε το τραπέζι και τους έπινε τα κρασιά. Αυτός ο προπάπος ο Ιωσηφ. Κι έγινε αυτός στα χρόνια που πέρασαν εικόνα του Θεού. Κι οπότε προσεύχομαι «Πάτερ ημών» αυτόν έχω στο μυαλό να με κοιτάζει πονετικά με τα γαλάζια μάτια του και να μου λέει «έλα μια περιπέτεια είναι ο κόσμος, ένα σχολείο. Μη φοβάσαι» . Βλέπω κοντά μου την γιαγιά την Ολγα και την άλλη την μικρή την Ιωσηφίνα κ έχω ακόμα το προσευχητάρι της στα γαλλικά. Και μερικές φορές προσεύχομαι στα γαλλικά για να μιλάει εκείνη μέσα από το στόμα μου. Τους κουβαλάω μέσα μου και λέω έχω και εγώ ένα Ιωσήφ και μια Μαρία. Κι ο Ιωσήφ ήταν μυλωνάς και μαραγκός. Κι έφτιαχνε παράξενα τραπέζια να χαίρεται αυτός κι οι φίλοι του και ζύμωνε ψωμί να τρώει αυτός και τα παιδιά του. Μένω στο σπίτι του Ιωσήφ και της Μαρίας και νοιώθω ότι με φιλοξενούνε κι έρχονται τα βράδια να μου κάνουνε παρέα όταν φυσάει μέσα από τα καλάμια ο αέρας του βούνού. Κι όταν μια μέρα θα βρεθούμε θα κάτσουμε ήσυχα κάτω από την κληματαριά. Θα πιούμε ένα κρασί πονετικό. Και θα είναι μεσημέρι του Απριλίου, άνοιξη κι Ανάσταση θα μπαίνει από παντού. Και θα είναι ένα τραπέζι ο κόσμος. Ένα τραπέζι που στην κορφή θα κάθεται ο άλλος ο Ιωσήφ και κείνη η Μαρία οι σιωπηλοί αυτοί που κρατάνε ακόμα τρυφερά τα ήσυχα βράδια μας.
N.B.
Φωτ: Ιωσηφ, Ολγα και Ιωσηφίνα… μετά το θάνατο της Μαρίας…

ΣΗΜ. Από το [1] αντιγράφω: “Ο µύλος του Κοντού βρίσκεται στην Ανακασιά του Πηλίου και κατασκευάσθηκε µε την επιστασία του γαλλοελβετού µυλωνά Joseph Holler στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο αλευρόµυλος δούλευε µε κινητήρια δύναµη το νερό, το οποίο κυλούσε από ένα λιθόκτιστο κανάλι σε σιδερένιο αγωγό διαµέτρου 50 εκατοστών και κατέληγε στο υπόγειο του κτιρίου στο χώρο της σιδερένιας φτερωτής (ενδεχοµένως αρχικά να ήταν ξύλινη). Το 1922 µετά τη µικρασιατική καταστροφή, ο µύλος επιτάχθηκε από το Ελληνικό ∆ηµόσιο και φιλοξένησε µεγάλο αριθµό προσφύγων, οι οποίοι χώρισαν µε σάκους το εσωτερικό του µύλου σε µικρότερους χώρους. Αργότερα ο µύλος λειτούργησε ξανά µέχρι τα µέσα της δεκαετίας 1980-90, όπου και σταµάτησε τη λειτουργία του [103]. Το κτίριο είναι πέτρινο τετραώροφο, µε ορθογωνική κάτοψη και τετράριχτη στέγη. Σήµερα βρίσκεται σε ικανοποιητική κατάσταση µε περιορισµένες βλάβες στο φέροντα οργανισµό του.”
“Εντατική Κατάσταση και Παθολογία µεγάλων Ιστορικών κτιρίων στην Κεντρική Ελλάδα”, ∆Ι∆ΑΚΤΟΡΙΚΗ ∆ΙΑΤΡΙΒΗ, A’ ΤΟΜΟΣ, ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟΣ ΒΑΓΓΕΛΑΚΟΣ, Θεσσαλονίκη 2008

This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to No. 1231 HOMMAGE A JOSEPH ET MARIE HOLLER του Νίκου Βαραλή

  1. Milltos Thomaides says:

    Ενδιαφερουσα ιστορια, τυπικη της ελβετικης νοοτροπιας. Το επωνυμο Holler και τα ονοματα Joseph και Maria ειναι ελβετογερμανικα. Ο τοπος καταγωγης πιθανως το Olten γιατι Ολσον δεν υπαρχει. Το προσευχηταρι στα γαλλικα δεν ειναι λαθος, η αστικη ταξη μιλουσε γαλλικα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s